Onrust

Vergeving

Fri, 17 May 2024 08:32:20 GMT

Heeft iemand een onvergeeflijke fout gemaakt?

Heeft iemand jou lang geleden iets aangedaan en voelde jij je toen eenzaam, woedend, verdrietig of bang?

Die gevoelens kunnen elke keer weer terugkomen zodra je aan die ander denkt. Dat kost je een hoop energie en het staat je geluksgevoel in de weg.

Zolang je denkt: “Dat vergeef ik de ander nooit”, houd je je innerlijke pijn in stand. Je eigen mind doet er namelijk alles aan om wat je denkt waar te laten zijn. Dus je mind zal ervoor zorgen dat je jarenlang nare gedachten over de ander creëert, waardoor het je niet lukt om de ander te vergeven.

Wat kun je daaraan doen? Je kunt jezelf bevrijden door de ander wél te vergeven.

Wachten tot de ander jou om vergiffenis vraagt, hoeft niet! Je hoeft het ook niet persoonlijk tegen de ander te zeggen. Dat kan soms ook niet eens meer.

Vergeven wil niet zeggen dat je het goed vindt wat er gebeurt is in het verleden, maar dat je de pijn die je toen had, neerlegt. Je draagt het niet meer mee.

Vergeven gaat vaak niet in één keer, dat hoef je ook helemaal niet van jezelf te eisen. Maar blijf in ieder geval niet langer denken: “Ik kan dat niet vergeven.” Want door dat te zeggen, belemmer je jezelf om te helen.

Hoe bevrijd zou je je voelen als eindelijk die innerlijke pijn wegvloeit?

Ik zie je,

Tine

Wat zeg je tegen jezelf?

Fri, 17 May 2024 08:32:17 GMT

Je geluk hangt ervan af!

Stel je voor dat je omringt wordt door mensen die aardige dingen over jou zeggen en je complimenten geven. Zou je je daar gelukkig door voelen? Het gekke is dat dat niet afhangt van wat die mensen over jou zeggen, maar van wat je zelf tegen jezelf zegt. Als je denkt: "Ik ben helemaal niet zo leuk/mooi/intelligent/handig/grappig als dat ze zeggen" dan wordt je er niet gelukkig van...

Als de stem in je hoofd altijd vriendelijk tegen je praat, zul je je over het algemeen gelukkig voelen. Zelfs als anderen onaardige dingen over je zeggen. Maar als je een erg kritische innerlijke stem hebt, die altijd wat op je aan te merken heeft, dan zul je je vaak ongelukkig voelen, zelfs als anderen je geweldig leuk vinden..

Deze kritische stem is niet echt je eigen stem. Het is de echo van kritische geluiden die je vroeger te horen kreeg. Je echte eigen stem zit diep in je verscholen. Misschien durft die stem nog niet zo goed te spreken, misschien is je innerlijke stem nog wat onzeker. Maar weet je, je kunt je eigen innerlijke stem vinden en sterker maken..

Ik heb er al in 2009 een stukje over geschreven, lees het hier terug : https://www.tinexpression.nl/houd-je-geest-fit (Train je innerlijke coach)

Doet liefde pijn?

Thu, 16 May 2024 08:00:41 GMT

Is verdriet de keerzijde van liefde?

Er wordt vaak door coaches en therapeuten gezegd dat verdriet de keerzijde van liefde is.

Dat zou ik nooit tegen je zeggen. Waarom niet? Omdat ik er niet mee eens ben. En omdat, wanneer dit tegen jou wordt gezegd, je kunt gaan geloven dat verdriet en liefde bij elkaar horen. Het gevaar is, dat je de liefde gaat vermijden uit angst voor verdriet. Begrijp je wat ik bedoel?

Je hebt misschien al meerdere keren veel verdriet ervaren, bijvoorbeeld wanneer je werd afgewezen door iemand waar je veel van hield of wanneer je een dierbare verloor. En je wilt de pijn die je toen voelde nooit meer voelen. Misschien houd je daarom je relaties/contacten angstvallig oppervlakkig.

Heb je een muur om je hart heen gebouwd omdat je jezelf wilt beschermen tegen verdriet?

Dan wil ik graag dit tegen je zeggen: liefde is als licht. En licht heeft geen schaduw. Doe maar eens een test met een kaars. Steek hem aan en kijk naar de schaduw die op de muur valt. Je zult de schaduw van de kaars kunnen zien, maar niet die van de vlam. Het licht van de vlam heeft geen schaduw. En zo heeft liefde ook geen schaduwkant.

Je kunt je soms heel verdrietig voelen. Maar weet, dat het niet de liefde zelf is die dan pijn veroorzaakt. Wanneer je een dierbare verliest, zal de liefde die je voor diegene voelde, blijven, ook als je je dierbare erg mist. Jezelf toestaan die liefde te blijven voelen, helpt juist tegen verdriet en pijn.

Verdriet is in mijn ogen niet de keerzijde van liefde. Verdriet kan niet de negatieve kant van liefde zijn, want liefde heeft helemaal geen negatieve kant.

Dus verdriet is niet iets wat gekoppeld is aan de liefde zelf!

Waaraan dan wél? Verdriet is gekoppeld aan onze gehechtheid aan verwáchtingen van iets of iemand, aan onze ideeën over hoe iets moet zijn en over hoe iets moet blijven. Wanneer de situatie anders is dan we willen, dan ervaren we pijn (verdriet, boosheid, frustratie, angst etc) zolang we het niet geaccepteerd en verwerkt hebben.

Love hurts? Nee. Liefde heelt juist!

Leven vanuit liefde helpt bij het accepteren van pijnlijke situaties en het verwerken van verdriet.

Zet je hart niet achter slot en grendel. Laat de liefde vrijuit stromen en wees daar niet bang voor.

Ik zie je,

liefs,

Tine.

Waar is jouw geluk?

Wed, 20 Dec 2023 10:29:49 GMT

Misschien zoek je het geluk buiten jezelf maar vind je het niet.

Als je het geluk buiten jezelf zoekt kun je eeuwig blijven zoeken.... Geluk bestaat niet ergens buiten jezelf. Het bestaat in je. Dingen, andere mensen, situaties.. dat is allemaal buiten jou en geeft jou geen geluk. Het zit vanbinnen, al je hele leven. Ook in jou. Je ervaart het helaas niet altijd zo omdat het vaak geblokkeerd wordt door wat anders.

Laat ik het uitleggen aan de hand van een voorbeeld: Je krijgt een horloge van je opa. Geeft dat jou een geluksgevoel? Het horloge is een ding. Een ding kan niks geven dus ook geen geluk of geluksgevoel. Je hebt gedachten over het horloge en over je opa en over de situatie waarin je het horloge krijgt… Wie creëert al die gedachten? Het horloge en je opa en de situatie kunnen niet in jouw hoofd komen om jouw gedachten te produceren �� Jij maakt je gedachten dus zelf. Nou, dat wist je natuurlijk wel, maar toch is het goed om daar even bij stil te staan. Want door de gedachtes die jij creëert, ervaar jij gevoelens. Kijk maar: door gedachten zoals: “Ik had liever een ketting gekregen” of “Opa had vorig jaar een veel duurder horloge aan mijn neef gegeven” ontstaat er een gevoel van teleurstelling of jaloezie in jou. Zulk soort gevoelens blokkeren het geluk dat van nature in je zit. Maar gedachten zoals “Wauw, dit horloge past precies bij al mijn outfits” en “Wat is opa toch een schat” laten het geluk vrijuit van binnen naar buiten stralen. Je ziet er stralend uit, zeggen ze dan.

Als je cadeautjes of complimenten en aandacht krijgt die je leuk vindt, kun je je dus even wat gelukkiger voelen wanneer jouw positieve gedachten daarover en de gevoelens die daaruit voortkomen tijdelijk je innerlijke blokkades verminderen. Je geluk in jou komt dan vrij. Dat merk je. En dát kan je het idee geven dat je je gelukkig voelt door die leuke dingen. Maar omdat positieve gedachten over die leuke dingen meestal snel afzwakken, komen jouw blokkades weer omhoog en heb je het idee dat je wat nieuws nodig hebt om je weer gelukkig te voelen. Je ziet al snel wat leukers, je wilt opnieuw aandacht, et cetera.

Zou het niet veel fijner zijn als je je innerlijke blokkades voor altijd kon verminderen of zelfs kon laten verdwijnen? Zodat niets jouw geluk meer in de weg staat? En je geen leuke dingen van buitenaf meer nodig hebt om jou gelukkig te maken? Is dat mogelijk? Ja… Dat is mogelijk... ❤️

Ik zie je,

Tine

Acceptatie

Tue, 19 Dec 2023 14:49:09 GMT

Hoe kun je goed blijven omgaan met iemand die je niet zo leuk vindt?

Soms vind je dat iemand niet zo leuk doet. Dat kan. Maar soms wil je diegene wél leuk vinden en wil je de sfeer goed houden. Je kunt er allerlei goede redenen voor hebben. Misschien omdat je nog heel lang met die persoon moet samenwerken of omdat het een familielid is?

Dus je doet je best om vriendelijk te doen; je geeft koffie, complimenten, een cadeau, of je doet een klusje voor de ander. Je bedoelt het goed. Maar je legt zo de focus op bouwen terwijl de fundering zwak is…

Op deze manier ben je niet echt vriendelijk voor jezélf. Want je gaat tegen je gevoel in. Dat gaat ergens wringen. En je gaat er steeds meer tegenop zien om de ander te ontmoeten, want dan kun je weer niet jezelf zijn. Maar ja, wat moet je dan?

Een beetje afstand nemen is prima. Je hoeft niet overdreven gezellig te doen wanneer het met de ander niet klikt. Maar compleet negeren is geen optie als je nog lange tijd met elkaar gaat doorbrengen, want daar wordt de sfeer ook niet beter van, toch?

Er is een andere manier die uitkomst biedt: het kan helpen om je gedachten te checken voordat je de ander gaat ontmoeten. Als je merkt dat je negatieve gedachten hebt over de ander, probeer die dan te veranderen. Hoe? Door de ander te accepteren.

Zo kun je de ander accepteren: denk aan het feit dat iedereen goede en slechte eigenschappen heeft, jij en ik ook. En niemand heeft precies dezelfde eigenschappen als jou, niemand denkt precies op dezelfde manier, niemand heeft precies dezelfde behoeftes op hetzelfde moment. Wees je ervan bewust dat iedereen doet wat hij doet omdat hij bepaalde dingen heeft meegemaakt in zijn leven die leiden tot dit gedrag. Je hoeft het gedrag niet goed te keuren, maar je kunt de persoon zelf wel accepteren. Je kunt de ander laten zijn zoals hij is, zonder je mind erdoor te laten verstoren.

Wanneer je er bij stilstaat dat iedereen op weg is en zijn eigen unieke pad beloopt, en dat jullie wegen elkaar soms kruisen maar dat dat niet hoeft te betekenen dat jullie samen op moeten lopen in gelijke pas, dan kun je iedereen makkelijker accepteren. Je hoeft je dan niet te ergeren aan de ander als hij iets doet wat je niet bevalt, want je begrijpt dat hij andere gewoontes heeft ontwikkelt dan jij door wat hij in zijn leven heeft meegemaakt.

Wanneer je de ander accepteert, worden je gedachten vanzelf vriendelijker. En wanneer je gedachten vriendelijk zijn, kun je écht vriendelijk zijn voor jezelf en de ander. Probeer het maar eens.

Laat me weten of dit je helpt.

Ik zie je,

Tine

Focus op het goede in het kind

Mon, 18 Dec 2023 16:13:31 GMT

Richt je niet langer op het áfleren van het ene, maar op het áánleren van het andere.

Als je steeds let op een bepaalde eigenschap van een kind en die eigenschap vaak benoemt, dan zal het kind steeds vaker die eigenschap laten zien.

Bijvoorbeeld: als een kind snel boos wordt in de klas en alle kinderen klagen erover en de leerkracht legt in gesprekken met de ouders steeds de nadruk op de boosheid en iedereen probeert er wat tegen doen… dan gaat er heel veel energie naar die boosheid toe. De boosheid in het kind wordt sterker omdat steeds bevestigd wordt dat het kind snel boos wordt. Het kind wordt als het ware met die boosheid geïdentificeerd en het kind gaat denken dat hij/zij nou eenmaal zo is en blijft.

Wil je weten hoe je dit kunt veranderen? Ik vertel graag over de manier waarop ik denk/werk, omdat ik hoop dat anderen er iets aan hebben. Ik heb o.a. tijdens mijn werk in de jeugdzorg, kinderopvang en huiswerkbegeleiding ervaren dat deze manier werkt en ook préttig werkt. Want mijn manier is niet bestraffen en onderdrukken, maar het vergroten van vaardigheden en vertrouwen.

Ik neem nu het snel boos worden als voorbeeld, maar het werkt in principe ook bij andere eigenschappen. Het is belangrijk om je te richten op de goede eigenschappen van het kind. Ieder kind heeft die in zich, maar het kan zijn dat het kind die goede eigenschappen (nog) niet kan tonen.

Benoem niet langer de boosheid. Richt je niet langer op het áfleren van de boosheid, maar op het áánleren van eigenschappen die het kind nodig heeft om het ongewenste gedrag te verminderen. Je kunt denken aan geduld, dankbaarheid, inleving in anderen, op tijd rust nemen, aardig zijn voor zichzelf, dingen in perspectief zien.. Complimenteer het kind wanneer het kind wacht, wanneer het kind behulpzaam of flexibel is. Moedig het kind aan wanneer het kind verwoordt wat er in hem/haar omgaat. Stimuleer gevoelens rustig te uiten in plaats van ze op te kroppen. Want bij opkroppen bouwt de spanning zich op en knalt het ooit ineens eruit. Want ook hier geldt: The Inside Needs Expression.. Dat eruit knallen zal steeds sneller gaan als dat vaker gebeurt.

Verleg de focus naar de goede eigenschappen zodat die versterkt worden. Dan zal de boosheid vanzelf minder vaak voorkomen en uiteindelijk niet meer zo’n rol spelen. Onderdruk dus niet de boosheid in het kind! Vertrouw erop dat het kind op andere manieren leert kijken en op andere manieren leert omgaan met situaties en dat daardoor de boosheid niet meer de boventoon in het kind zal gaan voeren.

Om bijvoorbeeld geduld aan te kunnen leren, heeft een kind situaties nodig waarin geduld gevraagd wordt, zodat hij/zij ermee kan oefenen en kan ervaren hoe het voelt. Een kind kan geen geduld leren wanneer altijd alles metéén wordt gedaan wat het kind eist. (Geef het kind dus niet steeds zijn/haar zin om boosheid te voorkomen) Dus ja, af en toe is het beter om het kind even te laten wachten, of het kind dat nou leuk vindt of niet. Reageer dan niet boos terug wanneer het kind allerlei frustraties uit. Blijf zelf het goede voorbeeld geven. Gaat dat een keertje niet goed (heb je toch een negatieve gedachtenstroom over het kind gekregen, de deur dichtgesmeten, heb je teruggesnauwd, of heb je een diepe afwijzende zucht laten horen?) dan kun je dat achteraf kort bespreken met het kind. Vertel bijvoorbeeld dat jij het ook wel eens moeilijk vindt om goed te reageren, dat jou dat spijt, dat je je best blijft doen en dat jij erop vertrouwt dat het steeds beter zal gaan.

Rolmodellering is de krachtigste manier waarop kinderen gedrag leren. Ze kijken naar je om te begrijpen hoe ze zich kunnen gedragen, hoe ze problemen kunnen oplossen en hoe ze met anderen kunnen omgaan.

Ik zie je,

Tine

Alles onder controle

Fri, 17 Nov 2023 23:27:33 GMT

Durf je de controle te verliezen?

Vind jij het prettig om alles onder controle te hebben?

Het gevoel van controle kan je een geruststellend gevoel geven, maar ben je echt gerust?

Alles onder controle houden vereist voortdurend checken en alert blijven. Je moet als het ware constant metingen uitvoeren. Het streven naar controle geeft je weinig ruimte om echt te kunnen ontspannen. Omdat er steeds dingen gebeuren die situaties veranderen en jij die dan weer onder controle wilt krijgen, blijf je altijd scherp. Dat is nogal vermoeiend, vind je niet?

Waarom zou je alles onder controle willen houden? Ben je bang dat je iets fout doet zodra je niet kunt doen wat je vooraf had gepland, of dat er iets onherroepelijk mis gaat zodra je wat touwtjes laat vieren?

Misschien ben je voortdurend bezig met het beheersen van zowel je omgeving als jezelf, omdat overgave voor jou voelt als vallen.

Je kunt het idee hebben dat je alles tot in elk detail moet voorbereiden, in de gaten moet houden en de boel in goede banen moet leiden, omdat je anders niet komt waar je heen wilt.

Het kan anders; je mag zijn zoals je bent, inclusief je imperfecties. Situaties zijn ook niet altijd perfect voor jou, ze kúnnen niet eens altijd perfect zijn voor jou. Vertrouw erop dat alles vloeiend stroomt van het ene naar het volgende moment en dat jij daarin mag meebewegen. Als je beseft dat je flexibel met elke situatie om kunt gaan, is het niet nodig om alles krampachtig onder controle te houden. Er is niks mis met voorbereiden en anticiperen op omstandigheden; je gaat natuurlijk niet zonder enige bescherming tegen malariamuggen naar Azie op vakantie en je neemt sneeuwkettingen mee als je met de auto naar de eeuwige sneeuw rijdt. Maar afgezien van zulke veiligheidszaken hoef je heus niet alles te plannen en in de gaten te houden en te besturen.

In plaats van almaar grip te willen houden op het leven en van alle situaties en mensen te verwachten dat ze voldoen aan jouw verwachtingen, kun je ook van moment tot moment je intuïtie volgen. Zonder trekken, duwen en klemmen zul je dan ervaren dat het leven zich spontaan ontvouwd door jou heen. Wie weet wat voor mooie verrassingen het leven dan nog voor jou in petto heeft.

Geef je af en toe eens over. Misschien kom je eens een keertje niet rechtstreeks daar waar je heen wilt, maar wel daar waar je ook echt graag zult zijn.

Ik zie je,

Tine

Op zoek naar meer waardering?

Sat, 28 Oct 2023 18:53:49 GMT

"There's a difference between being liked and being valued . A lot of people like you, not many value you. Be valued."

Het is belangrijk om jezelf te waarderen. Anders zul je het gevoel hebben dat je pas gelukkig kunt zijn als ánderen je waarderen.

Zonder zelfwaardering voel je een gemis of een onrust in jezelf in plaats van geluk en rust. Misschien probeer je dat gemis of de onrust te laten verdwijnen door iets te krijgen vanuit de buitenwereld, waarmee je dat nare gevoel een beetje kunt verzachten; respect, erkenning, waardering... Je gaat dan op zoek naar 'likes' en iedere keer als iemand het leuk vindt wat jij doet dan lijkt het nare gevoel in jezelf even weg te zijn. De kans is groot dat je geluksgevoel en je gemoedstoestand dan afhankelijk worden van de mate waarin je 'likes' krijgt.

Het vervelende is niet alleen dat het gemis en de onrust op die manier nooit écht weggaan (want zolang jij niet voldoende zelfwaardering hebt, komt dat gevoel steeds weer boven), maar het kan zelfs gebeuren dat je iemand die jou écht waardeert niet op de juiste waarde kunt schatten! Wanneer jouw gemis-onrust gevoel opspeelt, denk je dat die persoon niet genoeg waardering heeft voor jou. Die persoon heeft dat misschien wél, maar jij ervaart dat dan niet omdat je nog steeds een gemis-onrust voelt.

Weet dat dat door geen ander weg kan gaan, hoeveel waardering een ander ook voor je heeft. Alleen jijzelf kunt ervoor zorgen dat gemis- en onrustgevoelens helemaal verdwijnen. Hoe? Door jezelf goed te leren kennen en te leven naar jouw waarden, zodat je jezelf kunt waarderen. Pas dan zul je goed onderscheid kunnen maken tussen mensen die jou oppervlakkig leuk vinden (zolang je iets doet wat zij leuk vinden) en mensen die jou werkelijk waarderen.

Bouw aan je zelfwaardering. Werk aan emotionele onafhankelijkheid, want alleen als je emotioneel onafhankelijk bent kun je onvoorwaardelijke liefde geven. Koester de mensen die jou waarderen om wie je wezenlijk bent. Wees zuinig op ze. Er is niets mooiers dan echte verbinding voelen...

Liefs, Tine

Hoe te vertrouwen op God?

Wed, 26 Apr 2023 13:08:45 GMT

Hoe te vertrouwen op God?

Iemand vertelde me dat zij in een langdurig vervelende situatie tot God is gaan bidden. Maar volgens haar worden haar gebeden niet verhoord. Ze is teleurgesteld en boos omdat God haar situatie niet verbetert. Nu is ze al haar vertrouwen in God kwijt en ten einde raad. Ze zou nog wel vertrouwen willen hebben, maar ze weet niet hoe.

Herken je dit bij jezelf? Dat je geen vertrouwen hebt in God omdat hij niet naar je lijkt te luisteren?

Dat is jammer, want door te vertrouwen op God kun je wel kracht en liefde van God ontvangen om daarmee jezelf te versterken en te kunnen doen wat nodig is.

Vertrouwen op God werkt niet wanneer je verwacht dat God alles laat zijn zoals jij het wilt en alle problemen voor jou oplost... terwijl jij alleen maar blijft klagen en treuren.

Vertrouwen op God werkt niet wanneer je om hulp vraagt en dan maar gaat afwachten... zonder iets te veranderen in jezelf.

Schuif jouw verantwoordelijkheid niet af op God. Je zult zelf moeite moeten doen om je gedachten positief te laten zijn en stappen te zetten in de juiste richting.

Hoe kun je vertrouwen op God? Door je bewust te zijn van de verbondenheid met God. Jij hebt kracht, licht en liefde in je en God is de onuitputbare, onbegrensde bron van alle kracht, licht en liefde. Laat zijn kracht, licht en liefde door al jouw acties stromen.

God verandert jouw situatie niet, maar je mag putten uit God's kracht, licht en liefde om jezélf te veranderen, je gedachten en je daden, en daarmee jouw situatie.

Vertrouwen op God houdt in dat je je geen zorgen hoeft te maken.

Je mag je leven in zijn handen leggen, erop vertrouwen dat uiteindelijk alles goedkomt.

Wij als mensen weten niet hoe en wanneer dat 'uiteindelijk' zal zijn. Misschien is dat pas na tientallen jaren, wie weet pas na vele levens... Wij kunnen niet alles overzien.

Je mag erop vertrouwen dat in goede en slechte tijden, ondanks verdriet, pijn en strijd, God bij ons blijft om ons zonder vrees door alles heen te helpen.

Ik zie je,

Tine

Leven is veranderen

Fri, 09 Dec 2022 11:37:40 GMT

Een stapje terug doen?

Leven is veranderen, aanpassen, vernieuwen.

Blijf in beweging, anders verstar je, verhard je of breek je.

Een stapje terug doen of weer iets terugdraaien? Prima, want ook dat is beweging.

Maar laat het geen uitvlucht zijn, sluit jezelf niet op, maak je kring niet steeds kleiner. Nee, gun jezelf op tijd rust en keer terug naar je basis om jezelf te versterken, je visie te verhelderen en je energie op te laden, zodat je van daaruit weer vol energie en moed jouw uitdagingen aan kunt gaan.

Ik zie je,

Tine.

Heelt de tijd alle wonden?

Sat, 26 Nov 2022 14:47:34 GMT

Wat heb je nodig voor genezing van jouw psychische wond?

Misschien heeft iemand tegen je gezegd: 'De tijd heelt alle wonden.' En je klampte je daaraan hoopvol vast, maar er is al zoveel tijd voorbij gegaan en je wacht en je wacht... Waar blijft nou dat moment dat jouw psychische wond geheeld is? Wanneer kun je eindelijk weer gelukkig zijn? Je voelt je al zolang verdrietig. Je probeert je er heus wel overheen te zetten en leuke dingen te doen, maar soms word je daar alleen maar nog verdrietiger van.

De tijd doet helaas niks voor je... Het kán niks doen, want de tijd is alleen maar een begrip waarmee we de volgorde en de duur van gebeurtenissen kunnen beschrijven.

Als de tijd de psychische wonden niet kan helen, kunnen die wonden dan nooit helen?

Niet alle wonden verdwijnen helemaal.

Soms heeft een gebeurtenis zo'n impact, dat het jouw leven ongewild verandert op een onomkeerbare wijze. Als je bijvoorbeeld een geliefde bent verloren, of als je ongewild kinderloos moet blijven, of als je door een ongeluk een lichaamsfunctie bent kwijtgeraakt, zal het gemis altijd blijven. Maar… wanhoop niet, want je kunt, ondanks het feit dat jouw leven nooit meer hetzelfde zal zijn als dat het was of zoals je het je voorstelde, wel weer gelukkig zijn.

Helen betekent dat je een verlies leert dragen. Dat kan pas lukken als je de wond die is ontstaan aanvaardt en het de zorg geeft die het nodig heeft. Het helpt niet als je blijft denken dat je, door wat je of wie je voortaan moet missen, nooit meer gelukkig kunt zijn. Je pijn ontkennen of wegduwen helpt ook niet.

Begrip, acceptatie en liefde heb je nodig. Misschien krijg je dat niet (meer) van de mensen om je heen. Misschien ook wel. Maar zolang jij zelf geen begrip, acceptatie en liefde voelt van binnenuit, zul je afhankelijk zijn van wat andere mensen je geven of van wat je denkt te kunnen halen uit dingen/rituelen/vluchtmiddelen. Emotionele afhankelijkheid laat je gemoedstoestand op en neer gaan. Het kan daardoor lijken dat je wond dicht is gegaan, maar het kan ook zo weer opengereten worden.

De tijd heelt geen wonden, het zijn je eigen positieve gedachten in de tijd die voorbijgaat die je wonden kunnen helen. Die gedachten maken ruimte voor helende energie. Die energie zit in jou, in mij, in iedereen.

Mensen die God in hun hart hebben toegelaten, kunnen op onvoorwaardelijke steun rekenen, altijd en overal. Dat geeft hen éxtra kracht om een positieve instelling te behouden. Toch moeten ook die mensen zélf aan hun genezing werken. Het gaat niet vanzelf.

Wees vriendelijk voor jezelf, ipv jezelf te verwijten dat je niet sterk genoeg bent o.i.d. Of de psychische wond nou een maand geleden is ontstaan of jaren geleden, verdriet kan je telkens weer overvallen. Heb begrip voor jouw emoties, laat ze er zijn, schaam je er niet voor. Ze komen op en ze ebben weer weg. Sta ook blije emoties toe. Voel je niet schuldig wanneer je je vrolijk voelt, veroordeel jezelf niet tot eeuwige treurnis.

Wanneer is je wond geheeld? Hoelang het duurt voordat je klaar bent met helen, kun je pas weten wanneer je zelf ervaart dat je geheeld bent. Een ander kan dat niet voor je bepalen en er bestaat ook geen vast termijn voor heling.

Misschien ervaar jij het wanneer je weer fijne herinneringen koestert en zonder wroeging kunt terugkijken op je verleden, of wanneer je weer toekomstplannen maakt en je weer kunt verheugen op de tijd die voor je ligt. En wanneer je geniet van het heden, dankbaar bent voor wat je hebt zonder almaar vergelijkingen te maken met wat je vroeger had of wilde hebben.

Het leven zal nooit zonder tegenslagen zijn en het is helemaal niet raar als je weleens een terugval hebt. Je kunt óók als je geheeld bent soms nog heel verdrietig zijn vanwege een groot gemis. Na het genezen kan immers een litteken achterblijven. Je bent als je geheeld bent wel sneller terug in balans.

Je bent volgens mij geheeld wanneer je bevrijd bent van het zware, bedrukte gevoel dat jou belemmerde te stralen van binnenuit. Wanneer je geheeld bent weet je diep van binnen dat je alle facetten van het leven weer aankunt. Dat merk je als je al je emoties (zowel de negatieve als de positieve emoties!) kunt doorvoelen zonder er lang van slag door te raken. Je ademt vrij, je spieren zijn los, er is ruimte in je hoofd en licht in je hart, liefde stroomt door alles heen.

Ik zie je,

Tine

Licht en schaduw

Mon, 21 Nov 2022 10:31:00 GMT

Horen je schaduwkanten bij je?

Sommige mensen zeggen dat onze schaduwkanten bij ons horen. En dat licht niet zonder duisternis kan.

Ik wil daar graag wat over zeggen, er even mijn licht over laten schijnen ��

Ik heb mijn schaduwkanten. Jij hebt de jouwe. We hebben misschien een paar gekregen bij geboorte en de rest hebben we ontwikkeld in de loop van de tijd. Met schaduwkanten bedoel ik eigenschappen die we zelf als negatief bestempelen.

Ik heb nagedacht over hoe we met onze schaduwkanten omgaan. Volgens mij zijn er drie verschillende manieren. Eigenlijk twee, want één manier is dat je er niet mee omgaat. Dat is de manier waarop je verdringend bezig bent. Ik beschrijf ze alle drie in deze blogpost.

Manier 1: Verdringend.

Bij verdringing zie je je schaduwkanten niet, je hebt er geen weet van, ze zitten verscholen in je onderbewuste. Daar zijn je schaduwkanten het meest duister. Die onbewuste schaduwkanten kunnen onverwacht naar boven komen en keihard toeslaan. Je reageert dan bijvoorbeeld 'buiten jezelf' van woede.

Manier 2: Afhankelijk. (Slaafs of opportunistisch.)

Bij deze manier weet je wat je schaduwkanten zijn en laat je ze 'lekker' zitten zonder dat je ingrijpt. Je bent nou eenmaal zo, denk je, en je hebt het idee dat je er toch niks aan kunt doen. Hoe minder je reflecteert op je eigen gedachten en gedrag, hoe vaker je automatisch vanuit je schaduwkanten zult reageren. Dan gedraag je je slaafs aan je schaduwkanten. Wanneer je je schaduwkanten daarbij als excuus gaat gebruiken voor je slechte gedrag om er voordeel uit te halen, dan gedraag je je opportunistisch. Zo van: ik ben nou eenmaal kortaf als ik moe ben, of ik ben nou eenmaal snel geïrriteerd als ik hongerig ben, het is voor mij heel gewoon om veeleisend te zijn, ik ben altijd ongeduldig... én anderen moeten zich maar aan mij aanpassen. Zo zullen je schaduwkanten zich nog steviger verankeren in je persoonlijkheid. Ze worden donkerder en krijgen meer macht binnen jouw persoonlijkheid. Echt kwijt wil je ze niet, want je wilt geen deel van jezelf verliezen.

Als je je schaduwkanten wél kwijt wilt of in ieder geval wat minder machtig wilt maken, dan kan dat. Dat gaat niet vanzelf. Met alleen maar het accepteren van je schaduwkanten ben je er nog niet. Accepteren betekent dat je je niet verzet tegen hoe de situatie nu is, het houdt in dat je je schaduwkanten onder ogen ziet zoals ze zijn, dus dat je ze niet ontkent. Maar dan. Hoe kun je vanuit die acceptatie verder? Op manier 3 lijkt mij het beste.

Manier 3: Verlichtend.

Het begint met het beseffen dat je schaduwkanten er wel zijn, maar niet bij je hoeven hóren. Ze hoeven niet langer bij je te blijven als je dat niet wilt. Ze blijven zolang jij ze toestemming geeft om te blijven. (Ik bedoel niet dat je ze moet afwijzen en onderdrukken, want als je dat doet dan gaan ze zich verstoppen in je onbewuste en ga je ermee om als op manier 1.) Als je een schaduwkant in je hebt waar je niet blij mee bent, zeg dan niet meer dat die schaduwkant bij je hoort. En doe moeite om die ongewenste schaduwkant uit je persoonlijkheid te laten verdwijnen. Hoe? Door bewust te kiezen voor de kant die eraan tegengesteld is of een andere kant die je wél wilt hebben. Reageer vanuit je licht, vanuit je kern. Laat het gedrag wat bij dat licht past, vaker zien, al kost dat waarschijnlijk wat meer inspanning dan wanneer je vanuit een schaduwkant reageert. Het kost energie om steeds te letten op wat je denkt en doet, vooral als je een patroon aan het doorbreken bent. Gelukkig zal het op de lange duur juist veel onnodig energieverlies en leed besparen. Hoe meer je vanuit het licht reageert, hoe meer licht er door jouw hele persoonlijkheid straalt en hoe meer jouw schaduwkanten ophelderen. En hoe meer schaduwkanten binnen jouw persoonlijkheid ophelderen of verdwijnen, hoe makkelijker je vanuit licht kunt reageren. Je zult meer innerlijke rust ervaren en je vrijer en blijer voelen. De mensen in je omgeving ook.

Licht heeft geen duisternis nodig om te bestaan. Licht is een onderdeel van het elektromagnetisch spectrum. We noemen datgene duisternis of schaduw waar we geen of minder licht waarnemen. Duisternis en schaduw bestaan niet op zichzelf, ze zijn alleen maar de afwezigheid van licht.

Tot zover ideeën/gedachten hierover. Ik wil niet beweren dat dit de enige waarheid is.

Wat vind jij? Horen jouw schaduwkanten bij je? Hoe ga jij ermee om? Misschien weet je nog een andere manier dan die ik heb beschreven. Laat het me weten.

Ik zie je,

Tine

Gejaagd en gehaast?

Fri, 28 Oct 2022 12:41:11 GMT

Doe maar rustig aan, je gaat al hard genoeg.

Mij helpt het vaak om uit te zoomen wanneer ik me gehaast voel. Dat doe ik door mezelf van een afstand te bekijken. Van steeds grotere afstand. Dan zie ik dat ik een klein onderdeel ben van het geheel. Even beseffen dat mijn lichaam meebeweegt met de krachten in het heelal, zonder dat ik daar iets voor hoef te doen, werkt voor mij heel relativerend. Misschien kan het jou ook helpen.

Dat meebewegen gaat met een gigantische snelheid. Zoals je wel weet draait de aarde om haar as. In Nederland gaan jij en ik met meer dan 1000km/uur van west naar oost. Op de evenaar met zelfs 1674km/uur.

De aarde draait ook om de zon, waardoor we met al onze mede-aardbewoners 30 km per seconde (!) rondzoeven.

En de zon draait met alle hemellichamen die door de z waartekracht aan de zon gebonden zijn (waaronder de aarde) om het centrum van de Melkweg met 800.000 km/uur, terwijl de Melkweg ook door het heelal schiet omdat die weer aangetrokken wordt door ons buurtwegstelsel Andromega. Bovendien wordt ons cluster, genaamd de Lokale Groep, aangetrokken door supercluster The Great Attractor. Dat maakt dat we een snelheid hebben van 2.200.000 km/uur.

Je kunt ook nog denken aan de expansie van het heelal, waarbij alle sterrenstelsels van elkaar af bewegen.

De genoemde snelheden gaan eigenlijk mijn begrip te boven, maar daardoor is dit voor mij juist relativerend en rustgevend. Deze animatie geeft trouwens wel een beeld van de relativiteit van de snelheden: Relative Cosmic Velocities .

Gek genoeg merken wij mensen niks van de snelheid van de aarde. (Dat komt omdat het voor ons een constante snelheid is. Constante snelheid kunnen we niet voelen, versnellingen wel.) Al word ik duizelig nu ik dit allemaal opschrijf en nu dus (even) bewust ben van al het tollen en voortjagen van planeten en sterrenstelsels. Pff, ik moet er maar niet te lang bij stilstaan. Eh, stilstaan? Dat kan dus eigenlijk helemaal niet. ��

Het besef dat alles relatief is, maakt mij rustig van binnen. Jou ook, of juist niet?

Bij het inzien dat je een deel bent van het geheel, kan je gevoel verschillende kanten opgaan: je kunt je heel nietig gaan voelen in negatieve zin, zo van; ik stel niks voor. Dat gebeurt wanneer je denkt dat je maar een klein onbeduidend vonkje bent in een immens grootse leegte, of iets dergelijks. Of je kunt je juist dankbaar voelen, wanneer je denkt dat het bijzonder en wonderlijk is dat jij er bent en dit leven mag ervaren.

Aan jou is de keuze wat je denkt en voelt. Wat ik je uit ervaring kan zeggen is: Kies je voor de dankbaarheid, dan zul je merken dat je je minder gejaagd en gehaast zult voelen.

Ik zie je,

Tine de Jong - Veenstra

Mijn verlorenheid is voorbij

Sun, 16 Oct 2022 09:35:30 GMT

Hoe ik mijn verloren gevoel verloor.

Tegenwoordig voel ik me niet meer verloren. Ik voel me onlosmakelijk verbonden met alles wat er is en tegelijkertijd vrij.

In mijn kindertijd had ik vaak last van een onbestemd gevoel van verlorenheid. Toen ik wat ouder werd, kon ik dat gevoel steeds beter duiden en accepteren als iets wat bij me hoorde. Er waren periodes dat het me somber maakte, maar ook periodes dat ik er niks van leek te merken. Helemaal weg ging het (nog) niet.

Het onderwerp 'verlorenheid' heb ik jarenlang onderzocht. Dit deed ik o.a. door middel van het schrijven van dagboeken (al vanaf mijn zesde jaar), literatuurstudie, creatieve uitingen, gesprekken met vele mensen en vooral door contemplatie.

Het verloren gevoel schuilde als een angstig prooidier diep in mij. Het omklemde met zijn poten mijn hart. Soms werd het opgejaagd en sleurde het een deel van mij mee een onmetelijke diepte in.

Ik zag steeds duidelijker een patroon . Ik merkte hoe bij mij een bepaalde spanning werd opgebouwd en hoe mijn verloren gevoel werd getriggerd. Daardoor herkende ik steeds beter situaties die konden leiden tot het opjagen van mijn verloren gevoel. En in de loop van de jaren ontdekte ik hoe ik daar het best mee om kon gaan. Maar diep binnenin voelde ik me nog steeds zoekende, ik had het gevoel dat ik iets miste maar ik wist niet wat.

Ik heb nooit getwijfeld aan het bestaan van God. Toch was er iets dat de connectie met God in de weg leek te staan; mijn eigen angst voor de onmetelijke, onbevattelijke grootsheid van het eeuwige bestaan. Deze angst verdween pas toen ik me ervan bewust werd dat alles is doordrongen met Gods liefde en ik nooit werkelijk afgescheiden kan zijn geweest van alles wat er was en wat er is en dat ik ook nooit afgescheiden zal zijn van wat er komt.

Nu ben ik de verlorenheid voorbij. Dat komt doordat ik nu meer inzicht heb in mijzelf en weet wie en wat ik ben; het bewustzijn áchter mijn gedachten en gevoelens in een lichaam met een ziel. En ik ervaar steeds duidelijker hoe mijn gedachten, gevoelens en lichaam op elkaar inwerken, ik krijg er steeds beter invloed op. Mijn ziel is eeuwig en is en blijft verenigd met God. Dit is hoe ik het zie, dit is wat mij een stevig basisvertrouwen en innerlijk geluk geeft. Dit geeft mij kracht om er voor anderen te zijn. Misschien zie jij het anders, misschien geloof je in iets anders of in niets. Daar ben je natuurlijk vrij in. Het is niet mijn bedoeling om je iets op te dringen.

Hoe verder ik naar binnen ga, des te opener ik word. Openen betekent dat grenzen verdwijnen en meer eenheid ervaren wordt. Ik heb ondervonden dat zelfkennis tot meer verbondenheid leidt. En zo heb ik mijn verloren gevoel verloren.

Ik zie je,

Tine de Jong - Veenstra

Harmonie

Fri, 07 Jan 2022 15:53:03 GMT

Tegenstrijdigheden mogen er zijn

In mijn vorige blogpost had ik het over innerlijke rust. Dat heeft veel te maken met in harmonie zijn met jezelf en met de natuur. Met natuur bedoel ik zowel dieren, planten als mensen en ook de seizoenen en elementen, kortom alles ��.

Voel jij je in harmonie? Ik meestal wel, maar het gaat niet altijd even makkelijk. In mijn eentje, of in aanwezigheid van dieren of mensen waarbij ik me goed op mijn gemak voel, kan ik me moeiteloos in harmonie blijven voelen. Maar het kost me meer energie in het bijzijn van mensen die ontevredenheid en ongeduld uitstralen. Ik heb dan wat tijd nodig - even alleen zijn - om ‘op te laden’. Als ik dan weer bewust contact maak met mijn kern, de bron van geluk die binnenin me zit, dan lukt het wel weer.

Vroeger had ik nogal eens last van tegenstrijdigheden binnen in mij die vaak aan het vechten waren. Toen was het voor mij haast onmogelijk om in harmonie te komen. Nu hoeven ze niet meer te vechten om mijn aandacht. Ze mogen er allebei zijn. Ik geloof zelfs dat ze tegenwoordig samen werken, hoe mooi is dat?

Iedereen heeft wel wat tegenstrijdigheden in zijn karakter zitten. Dat is op zich geen probleem. Het is pas een probleem als ze met elkaar vechten. Of als één daarvan weggedrukt wordt, niet gezien mag worden. Want ook dan is die kant in jou aan het vechten om te overleven. Alles wat in je zit, wil gezien worden. Anders gaat het wringen. (Mijn site heet niet voor niks TINExpression, The Inside Needs Expression.)

Ik denk dat harmonie een basis is voor innerlijke rust en langdurig geluk. Langdurig geluk is wat anders dan blijdschap die je bijvoorbeeld voelt als je iets gewonnen hebt, of een nieuwe auto koopt, of lekker hebt gesport. Al zou je alle dure spullen kunnen kopen die je zou willen hebben, al zou je zo knap en jong zijn als je zou willen zijn en al zou je de man/vrouw van je dromen aan je zijde hebben, dan nog zou je geen langdurig geluk kunnen ervaren zolang er tegenstrijdige gevoelens en gedachten binnen in jezelf blijven vechten en je ze niet tot een harmonieus geheel hebt kunt smeden. Want zolang er tegenstrijdigheden in jou vechten, zit er onvrede in je. Dat verhindert je om je echt gelukkig te voelen.

Wanneer je in harmonie bent, heb je geen moeite met kiezen, ben je niet steeds aan het uitzoeken wat je nou wel of niet wilt, wat je wel of niet moet zeggen, schrijven of doen. In harmonie ga je vanzelf mee in de stroom van verleden, heden en toekomst, van hier naar daar, en heb je een gevoel van ruimte, van vrijheid, van losheid, van vertrouwen. En dan leef je op een ontspannen manier. En je weet: als je ontspannen bent, gaat wat je doet meestal goed.

In de volgende blogpost zal ik proberen uit te leggen hoe je in harmonie kunt komen. En ook hoe je daar niet in kunt komen.

Ik zie je,

Tine de Jong - Veenstra

Onrust

Fri, 07 Jan 2022 14:08:17 GMT

Rustig vanbinnen ondanks onrust in de buitenwereld.

Er is veel onrust in de maatschappij; polarisatie, bedreigingen, geweld.. Je kunt je daardoor verdrietig, onveilig of boos voelen. Ongelukkig zelfs. En misschien denk je dat je pas gelukkig kunt zijn als alle gemoederen in de maatschappij weer zijn bedaard.

Vroeger dacht ik ook op zo’n manier over geluk; dat ik pas gelukkig kon zijn als alles om me heen goed was. Ik was er zelfs wat verder in doorgeslagen; ik meende dat ik pas gelukkig kon zijn als er overal vrede zou zijn. Geen honger, geen afgunst, geen dierenmishandeling, geen haat. Die manier van denken heeft mijn geluk lang in de weg gestaan.

Gelukkig ben ik nu gelukkig. Op een rustige manier. Omdat ik weet en voel dat er een onuitputtelijke bron van geluk in mezelf zit. Die er altijd al zat. Die ik bij geboorte kreeg. Net zoals jij die kreeg. Ik kon er vroeger minder makkelijk bij dan nu. Natuurlijk ben ik ook wel eens even gestrest, boos of verdrietig. Maar op zich ben ik dan nog steeds wel gelukkig en snel weer in evenwicht.

Vroeger was dat anders. Dan kon ik heel vrolijk zijn, maar onder die vrolijkheid zat altijd een trieste onderlaag. Waarschijnlijk zit er nog steeds wel iets van die triestheid diep in mij verscholen, maar het zit tegenwoordig liefdevol beschermd tussen lagen van geluk en vertrouwen. Eindelijk heb ik geen last meer van innerlijke tegenstrijdigheden; mijn denken, voelen en gedrag zitten grotendeels op één lijn en daardoor voel ik me gelukkig. Ik zal je een geheimpje verklappen: het heeft bijna een halve eeuw (!) geduurd voordat ik dat kon zeggen.

Hoe is dat bij jou? Voel jij je vanbinnen gelukkig? Of voel je je steeds onrustig, gefrustreerd, voel je een drang om jezelf te bewijzen, ontsteek je snel in woede?

Ik wil jou niet aanraden om je van alle narigheid af te sluiten. Kop in het zand steken of ogen en oren sluiten, brengt je niks verder. En voor de duidelijkheid: ik vind al helemaal niet dat je je alleen maar moet richten op je eigen geluk, zo van ikke-ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikken. Brr, nee, juist niet.

Er zullen altijd dingen gebeuren die je niet wilt, er zullen altijd meningen zijn waar je het niet mee eens bent. Als je je boos voelt, is die boosheid niet verkeerd. Boosheid is vaak een signaal dat je onrecht ervaart. Het geeft je kracht om actie te ondernemen. Het is goed als je iets doet om de situatie te verbeteren.

Het is belangrijk om te weten wáár je nou echt boos om bent, zodat je je energie niet per ongeluk afreageert op het verkeerde onderwerp. En de manier waarop je actie gaat ondernemen, daar kun je ook over nadenken.

Je kunt leren hoe je je emoties beter kunt reguleren en je kunt leren hoe je je gevoelens beter kunt uiten. Je kunt leren hoe jouw gedachtes jouw gevoelens beïnvloeden, je kunt ontdekken welke overtuigingen je hebt, etc. Er verandert altijd wel wat in je leven, dus er valt ook steeds weer iets nieuws te leren. Ik ben ervan overtuigt dat zelfkennis en persoonlijke ontwikkeling je innerlijk geluk vergroot en dat je daardoor makkelijker in evenwicht blijft in roerige periodes.

Je hoeft niet te wachten met gelukkig zijn tot alles buiten jou weer oké is. Je bent niet geheel afhankelijk van de situatie waar je in zit. Je kunt zelf werken aan jouw innerlijk geluk. In je eentje of met hulp van een ander. Als je je vanbinnen gelukkig voelt, zal de onrust die buiten jou is, vanzelf buiten jou blijven. En dan kun je er op een meer constructieve manier op reageren.

Ik zie je,

Tine de Jong - Veenstra

Volg jij jouw intuïtie?

Sat, 09 Oct 2021 21:00:16 GMT

Het is belangrijk om intuïtie en gevoel te kunnen onderscheiden.

Wat versta je onder intuïtie?

Volgens mij is intuïtie een innerlijk weten. Mijn intuïtie stuurt mij in de juiste richting op basis van al mijn eerdere (on)bewuste ervaringen en opgedane kennis. Het lijkt vaak op een ingeving van buitenaf, maar komt juist voort uit de kern.

Volg je altijd jouw intuïtie?

Ik wel. Vroeger nog niet hoor. Ik was als kind wat onzeker en durfde niet goed naar mijn intuïtie te luisteren. Maar ik had al heel snel in de gaten dat mijn intuïtie het beste met me voor had en ik leerde steeds beter daarop te vertrouwen. Ik vertrouw nu helemaal op mijn intuïtie. Het heeft mij nog nooit in de steek gelaten. Mijn intuïtie volgen betekent niet dat ik altijd mijn gevóel volg. Gevoel en intuïtie zijn twee verschillende dingen!

Soms zegt mijn intuïtie: “Je kunt beter nu nog geen beslissing nemen. Je hebt meer informatie nodig.” Of: “Onderzoek eerst waar je gevoel vandaan komt.”

Mijn gevoel kan beïnvloed zijn door emoties of door mijn eigen valse, belemmerende overtuigingen. Daar waarschuwt mijn intuïtie me dan voor. Handig hé. In zo'n geval is het voor mij beter om niet af te gaan op mijn eerste gevoel, maar om een beslissing te nemen op rationele gronden.

Waarom is het belangrijk is om intuïtie en gevoel te kunnen onderscheiden?

Een gevoel over een situatie kan veranderen als je gedachtes over de situatie veranderen, of als je emoties veranderen. Je gevoel kun je zelf enigszins beïnvloeden, bijvoorbeeld door informatie te lezen, advies te vragen, je gevoel te uiten, een rondje te wandelen, een nachtje te slapen...

Intuïtie daarentegen kun je niet zelf beïnvloeden.

Het is sowieso al lastig om een probleem zuiver en onbevangen te benaderen. En nog lastiger als je met veel verschillende, tegenstrijdige feiten en meningen wordt geconfronteerd. Als je ook nog eens irreële angsten hebt of met meerdere belangen rekening moet houden, is het helemaal ingewikkeld. Je wilt misschien van dat ingewikkelde gedoe af komen door een beslissing te nemen 'op intuïtie'. Maar je houdt jezelf en anderen voor de gek als gelooft dat je je intuïtie volgt, maar in werkelijkheid niet je intuïtie volgt maar afgaat op je eerste gevoel en je daaraan vastklampt. Je intuïtie geeft aan wat het beste voor je is op langere termijn, maar je gevoel kan je op het verkeerde spoor zetten.

Hoe kan een eerste gevoel je op het verkeerde spoor zetten?

(Ik heb het hier niet over noodsituaties waarbij je instinctief keuzes maakt. Je instinct volgen is ook weer wat anders dan je intuïtie of gevoel volgen.)

Het eerste gevoel kan veranderen. Een voorbeeld: Als er een vacature vrijkomt op je werk voor een leidinggevende, dan kan in eerste instantie je gevoel zijn: ik wil die functie nu niet.

Maar als je er een poosje over nadenkt en als een eventuele paniekaanval van faalangst wegebt, dan kan je gevoel veranderen in: ik wil toch wel een leidinggevende functie.

Het kan natuurlijk ook veranderen in een sterker gevoel van: leiding geven is niks voor mij, ik zit al op de juiste plek.

Ander voorbeeld? Corona vaccinatie. Je eerste gevoel daarbij: ik heb geen zin in zo'n nieuw vaccin, ik wil eerst kijken of het wel veilig is. Na informatie inwinnen, nadenken en voors en tegens afwegen, kan je gevoel veranderen in: ja, ik vertrouw het wel en wil die prik wel nemen. Of: nee, ik wil geen vaccin. Of iets anders.

Als je een belangrijke beslissing moet nemen over een complex probleem waar je nog niet genoeg vanaf weet, dan is afgaan op je eerste gevoel en daarop blijven vertrouwen niet altijd het beste voor je. Het is in zo'n situatie nodig om wat (zelf)onderzoek te doen om een goede keuze te kunnen maken.

Hier zijn wat onderzoeksvragen:

Begrijp je het probleem goed? Waarover moet je precies een besluit nemen?

Heb je angsten of vooroordelen o.i.d. die jou belemmeren om het probleem objectief te kunnen beoordelen?

Heb je genoeg kennis van de feiten om een goede afweging te maken?

Weet je wat de gevolgen zijn van verschillende beslissingen?

Wat is voor jou de waarde van de verschillende feiten en gevolgen?

Maak je je beslissing puur op gevoel of op ratio, of een combinatie? Hoe meer duidelijkheid je daarover hebt, hoe makkelijker je vervolgstappen zullen zijn.

Het is trouwens oké om van mening te veranderen vanwege voortschrijdend inzicht of vanwege veranderde situaties.

Je hoeft minder je hoofd te breken over nieuwe kwesties als je weet hoe je tot je eerdere conclusies en beslissingen bent gekomen. En je kunt sneller anticiperen als je weet wat je wilt bereiken of behouden.

Pas als je intuïtie goed kunt onderscheiden van gevoel, kun je echt op je intuïtie vertrouwen.

Tine de Jong - Veenstra

Geruststelling door het geloof

Mon, 23 Aug 2021 21:05:58 GMT

Hoe het geloof mij helpt innerlijke rust te (her)vinden.

Ik had in een vorige blogpost beloofd dat ik zou vertellen hoe ik mezelf gerust kan stellen. Daar gaat dit stukje dus over. Eigenlijk moet ik eerst iets nuanceren: ik stel mezelf eigenlijk niet gerust. Ik láát me gerust stellen. Niet door bepaalde mensen, de natuur of rituelen, maar door God.

Misschien geloof jij niet in God, misschien ben je zelfs wars van alles wat met religie te maken heeft. Wees niet bang dat ik je probeer te bekeren of zo.

Ik wil iets over mijn geloof vertellen omdat ik in mijn vorige blogpost manieren beschreef om snel in slaap te kunnen vallen zonder te piekeren en zo. Als ik daarbij niet zou vertellen dat piekeren te voorkomen is door het vertrouwen op God te stellen, zou ik het onvolledig vinden.

Ik geloof dat God oneindig veel groter is dan alles waarover ik me zorgen zou kunnen maken en ik geloof dat Hij altijd nabij is om te helpen. Daarom kan ik in vertrouwen mijn zorgen in zijn handen leggen. Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is mij daarvoor (durven) openstellen. En dan hoef ik niet meer te piekeren.

By the way, ik vertrouw niet alleen op God maar óók op de wetenschap hoor. In de huidige coronatijd lijkt het wel of iedereen moet kiezen tussen vertrouwen in God of vertrouwen in de wetenschap. Ik vind dat het één het ander niet uitsluit.

Ik ben Christelijk opgevoed en ‘weet niet anders’. Het lijkt mij heel moeilijk om zónder geloof door het leven te gaan. Dat lijkt me werkelijk eenzaam. En zo 'los', zonder fundament... Ik hoef me nooit écht alleen of onveilig te voelen , want ik weet: God/Jezus/Heilige geest leeft in mij, of dóór mij of met mij of ik door hem.

Hoe het allemaal precies zit weet ik niet. Geen enkel mens weet hoe God is en wat hij precies wil en doet. Ik ben niet iemand die álles wat de kerk voorschrijft voor waarheid aanneemt. De Bijbel kun je immers op zoveel manieren uitleggen. Ik waag me er niet aan om te zeggen wat waar is en wat niet en hoe wij mensen alles moeten interpreteren. Ik kan wel zeggen hoe ik het persóónlijk zie: God is liefde. Oorlogen, misdaden etc. zijn slechte daden van mensen, het zijn geen straffen van God en niet veroorzaakt door God. Hij houdt van iedereen. Hij heeft mensen een vrije wil gegeven. Mensen mogen zelf kiezen welk levenspad ze willen bewandelen.

Goed, nu ga ik proberen te beschrijven hoe het geloof mij helpt om (innerlijke) rust te vinden of te behouden.

De verhalen uit de bijbel die ik als kind meekreeg en de liedjes van de zondagsschool, hebben mij gevormd en geven mij nog steeds richting. De Bijbelteksten bevatten veel dingen om over na te denken, en dat nadenken vergroot het inzicht in mezelf en anderen en verandert mijn perspectief. Maar het gaat niet alleen om het denken. Vooral om het voelen. Het geloof laat mij een diepe vrede ervaren, die mij beschermt tegen neerdrukkende gedachten en gevoelens. Het geeft mij kracht en vertrouwen. Het laat mij milder kijken naar mijzelf en anderen. En het maakt mij blij.

Vooral als kind kon ik zó intens blij zijn als ik in mijn eentje of met anderen liedjes van de zondagsschool zong. Soms kan ik daar enorm naar terugverlangen, naar die onbezorgde uitbarsting van vreugde die ik toen voelde. Terwijl ik weet dat ik als kind ook wel diep verdriet kende. God hielp me er toen ook al doorheen.

Ik kan natuurlijk heel blij worden van mooie spullen of van een avontuurlijke vakantie en aardige mensen, maar zónder geloof zou ik alle momenten van blijdschap ervaren als kortstondige leuke momenten en de tijd daartussen zou oppervlakkeriger, minder betekenisvol, voor mij zijn. Omdat ik geloof dat God met zijn schepping een plan heeft en omdat ik geloof dat alles en iedereen ertoe doet, kan ik een vreugde voelen die dieper zit en die niet afhankelijk is van de aan- of afwezigheid van mensen of spullen.

Het is niet zo dat ik nu nooit verdriet heb, me nooit zorgen maak, me nooit onzeker voel. Ik kan soms last hebben van een 'trieste ondertoon' , maar ik kan dus ook altijd weer putten uit een enorme bron van vreugde.

Christelijk leven is niet lekker lui achterover in de stoel hangen en al het werk aan God overlaten. Nee, de wereld verandert zo snel en er zijn steeds nieuwe dingen te leren en te overdenken. Pfff, ik weet best dat ik vaak dingen fout doe, dingen verkeerd zeg en mensen - per ongeluk - kwets. Maar het geloof helpt me zeker wel bij het reflecteren op mijn eigen gedrag, bij het vinden van oplossingen, bij het accepteren van allerlei gebeurtenissen, bij het vergeven van anderen, bij het in actie komen om dingen te verbeteren. Het maakt mijn gemoed relaxter, evenwichtiger. Ik denk dat dáárdoor mijn hoofd over het algemeen zo heerlijk leeg is.

God helpt mij bij het maken van keuzes wanneer ik die hulp nodig heb. Hoe dat gaat? Ik kan hulp vragen door stil te zijn en mijn hart als het ware open te stellen. Ik hoef geen woorden te gebruiken als ik mijn zorgen aan God wil vertellen. Hij doorziet alles. Ik geloof dat hij alles al weet. En als ik rustig wacht, krijg ik antwoord. Er gaat dan ineens een lampje branden, zeg maar.

Vroeger beangstigde het me, als ik dacht aan de weidsheid van het heelal en de tijd die voorbij tikt en toch eeuwig voortduurt… Vroeger voelde ik me wel eens verloren. Dan was ik wat afgedwaald of had ik me afgesloten omdat ik niet durfde voelen dat ik erbij hoorde. Soms heb ik dat verloren gevoel weer. Maar zodra ik dat besef en me weer openstel, voel ik me gauw weer veilig ingebed in een groter geheel, in de eenheid. Dan voel ik: er is niet alleen déze tijd, maar een onmetelijke tijd. Er is niet alleen een 'hier en daar', er is een 'overal'. Ik heb alle ruimte en vrijheid.

Ik leef in vertrouwen dat uiteindelijk alles goed komt, al kan ik nu nog niet altijd zien of begrijpen hoe dat zal gebeuren.

Wetende dat ik deel uit maak van een wonder en dat Gods liefde eeuwig is, geeft mij innerlijke rust. Dat veilige, geruste gevoel is iets wat ik iedereen toewens.

Hierbij een paar bijpassende liedjes van de zondagsschool en kerk waarmee ik deze blogpost graag wil afsluiten:

Jezus is de machtige Heiland, Hij helpt overal door.

Tot aan het eind der baan als het strijden is gedaan

helpt Jezus overal door.

Jongens en meisjes, je kunt jezelf niet redden.

Ga dan naar Jezus met al je zorgen,

Hij wil je helpen, Hij is voor jou gestorven.

ga dan naar Jezus Hij wacht op jou.

‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God

Want in zijn hand ligt heel mijn levenslot

Hem heb ik lief, zijn vrede woont in mij

‘k Zie naar Hem op en ‘k weet hij is mij steeds nabij

Er is een Heer, er is een Heer

Alleen Hij wacht,

totdat Hij ook voor jou zorgen mag

Liefs,

Tine

PS: Laat het me gerust weten als je vragen hebt of hier iets over kwijt wilt.

In slaap vallen zonder piekeren

Sun, 22 Aug 2021 21:58:34 GMT

’s Avonds snel in slaap vallen, is iets waar je overdag naar toe kunt werken.

Kom je vaak moeilijk in slaap omdat je nog lang ligt te piekeren in bed? Daar is wat aan te doen.

Je kunt snel in slaap vallen wanneer je vrij bent van pijn, verdriet, ergernis en allerlei dingen die je stress geven. In deze blogpost laat ik lichamelijke pijn en groot verdriet buiten beschouwing. Ik neem hier alleen even het piekeren onder de loep dat door ergernis of stress veroorzaakt wordt.

Volgens mij heeft piekeren te maken met moeite om beslissingen te nemen. Heb je last van innerlijke tweestrijd, conflicten met anderen, disharmonie, dilemma’s of andere zaken waarbij je keuzes moet maken, en blijven je gedachten daarover ongewild 'in cirkels draaien', dan ben je aan het piekeren. Ergens wringt iets en dat verstoort jouw rust. Als je piekeren wilt voorkomen, dan heb ik hier dé tip voor je:

Ga na wat er wringt en kom ermee in het reine. Anders zal het zijn als een klein stukje vlees dat tussen je kiezen blijft zitten. Hoe langer dat blijft zitten hoe meer het gaat irriteren. Je moet dus weghalen wat jou stoort. Gaat het bijvoorbeeld om een opmerking die iemand terloops maakte en jou na uren nog steeds dwarszit? Ga na waarom dat zo is. Bij jezélf; wat wordt geraakt in jou waardoor je je door die opmerking geërgerd of gekwetst voelt? Als je daar eerlijk naar durft te kijken, dan kun je daar vaak iets van leren over jezelf. Je leert jezelf en je reactie beter begrijpen. Zodra je begrijpt hoe het zit, kun je er wat beter grip op hebben. Je kunt dan bedenken hoe je er de volgende keer mee om wilt gaan om te voorkomen dat je je er weer vervelend over zal voelen. Dat geeft meteen wat rust.

Ik zeg je naar jezelf te kijken wanneer er iets wringt, maar daarmee bedoel ik niet dat jij degene bent die iets verkeerd heeft gedaan. En ook niet dat de ander iets verkeerd heeft gedaan. Of jij of de ander, of beiden wel of niet, iets fout deden, daar gaat het nu niet om. Het gaat erom dat jij met een naar gevoel zit. En dat dat nare gevoel bij jou piekeren kan veroorzaken zolang jij in dat nare gevoel blijft hangen. Je kunt het nare gevoel doen verdwijnen door er eerst goed naar te kijken, door het te doorvoelen en het te onderzoeken. Bedenk dat je een ander niet echt kunt veranderen. Je kunt wel je eigen gedachtes, reacties en gevoelens veranderen. Vervolgens ben je in staat om een besluit te nemen. Je kunt besluiten om het voorval met de ander te bespreken, het uit te praten. Of om er met een buitenstaander over te praten. Je kunt ook besluiten om je niet meer door het gedrag van de ander te laten uitlokken. Misschien kun je dat gedrag negeren. Of misschien kun je er beter voor kiezen om 1x goed de waarheid te zeggen (jouw waarheid) en het daarbij te laten. Eventueel kun je je ook nog voornemen om minder met die persoon om te gaan, de confrontatie met zijn/haar gedrag iig niet meer op te zoeken. Of je besluit, in het geval dat jijzelf toch iets verkeerd had gedaan en dat nu inziet, om sorry te zeggen tegen de ander. Dat kan ook rust geven.

Zolang je twijfelt over welk besluit je moet nemen, is er een onrust in je. Want als je voor een keuze staat, ben je alert. Dat houdt je wakker.

Dus… op het moment dat je ’s avonds in bed nog keuzes moet maken, is de kans groot dat je erover gaat piekeren.

Piekeren hoeft niet altijd om grote dingen te gaan. Soms kun je piekeren om kleine, (ogenschijnlijk?) onbelangrijke dingetjes. Zoals:

- Zal ik morgen een cadeautje meenemen voor Anja, wat zou ze eigenlijk leuk vinden?

- Wat bedoelde Bert met die negatieve opmerking over het eten? Ben ik slecht in koken, vindt hij me dom omdat ik de peper was vergeten?

- Welke kleren moet ik morgen aan?

Piekeren is je zorgen maken. Je bent onzeker over iets. Je hebt het gevoel dat je iets niet in de hand hebt terwijl je juist graag ‘in control’ wilt zijn. Iets zit je dwars, iets steekt, iets ontbreekt. Er zit dan geen harmonie in jouw voelen, denken en handelen. Dat veroorzaakt lichte (of zware) stress. In ieder geval te veel onrust om snel in slaap te kunnen vallen.

Probeer om piekeren in bed te voorkomen overdag keuzes te maken in plaats van ze uit te stellen tot het einde van de dag.

In het geval van Anja’s cadeautje kun je overdag op internet vast wel wat cadeau-ideeën opdoen, of je kunt aan Anja’s vrienden vragen waar zij van houdt, of je vraagt het aan haar zelf.

In het geval van Berts negatieve opmerking kun je ervoor kiezen om hem te confronteren met zijn opmerking, je kunt hem vertellen wat die opmerking met jou deed, je kunt vragen wat hij bedoelde. Je kunt er ook voor kiezen het naast je neer te leggen. Of het te relativeren. Misschien zeurt Bert bij iedereen over eten, misschien was het maar een plagerijtje. Je kunt ook denken: oké, ik was deze keer inderdaad de peper vergeten, maar de volgende keer vergeet ik het niet meer. No big deal.

Als er de volgende dag een speciale gelegenheid is en jij je anders ‘moet’ kleden dan je gewend bent, wordt je uit je comfort zone getrokken. Misschien wil je de volgende dag graag op je mooist zijn, maar ben je onzeker over wat jou goed staat. Of misschien ga je een wandeltocht maken en twijfel je tussen een korte broek die lekker zit of een lange broek die beter beschermd. Het kan helpen om verschillende outfits te passen, ruim voordat je wilt gaan slapen. Maak een keuze en leg de kleding voor de volgende dag alvast klaar. Compleet met schoenen en accessoires. Dan weet je dat je daar je hoofd niet meer over hoeft te breken in bed.

Vul ook alvast je tas met kleine benodigdheden en zet alles wat je de volgende dag verder nog nodig hebt ernaast. Dan hoef je dat niet meer te onthouden. Het geeft ruimte in je hoofd.

Hoe minder je hoeft te onthouden, hoe leger je hoofd is, hoe beter jij slaapt.

Wat ik je ook kan aanraden als je vaak 's avonds piekert, is overdag sporten. Sporten zorgt ervoor dat er ruimte komt in je hoofd en dat je lekkerder in je vel gaat zitten. Afvalstoffen worden uit je lichaam afgevoerd, stress hormonen opgeruimd, je lichaam maakt endorfine aan.

Ook wandelen in de natuur helpt. De natuur brengt je systeem tot rust, onder meer door natuurlijke geluiden en geuren. Beweging zorgt voor een betere doorbloeding van je hersens waardoor je beter kunt schiften tussen zaken die er wél en niet toe doen.

Maar druk daarmee niet je probleem weg. Hardlopen en wandelen om een probleem te ontlopen helpt niet, al lijkt het soms zo omdat het dan even uit je gedachten is. Los het op, anders komt het toch in bed weer terug. Er blijft er iets knagen totdat je hebt besloten hoe je het probleem aan gaat pakken of tot je hebt besloten de situatie te accepteren. Voordeel van een probleem oplossen ná het sporten is dat je het probleem dan meestal wat helderder kunt zien, minder emotioneel. Je lichaam en geest zijn meer in balans gekomen, waardoor je betere keuzes kunt maken.

Lig je al in bed en moet je nog ergens een besluit over nemen, dan kan het helpen om pen en papier te pakken en voors en tegens op te schrijven. Kijk daarbij welke argumenten het zwaarst wegen en maak een keuze. Het gaat er op dat moment om dat je een keuze maakt! Het is niet zo erg als je eens een verkeerde keuze maakt. Pas ná het maken van de keuze zul je kunnen voelen of het de juiste keuze voor je is of niet. Als je de juiste keus hebt gemaakt, geeft die keuze jou rust. Bedenk ook dat je meestal niet vast zit aan een gemaakte keuze; mocht later blijken dat een gemaakte keuze niet lekker voelt, maar juist meer stress geeft, dan kun je je keuze vaak nog herzien. Hopelijk neemt dat besef ook wat spanning weg die jou kan weerhouden te kiezen.

Maar… ergens een nachtje over slapen, voordat je een besluit neemt over iets belangrijks, is toch juist verstandig? Bijvoorbeeld om een impulsieve grote aankoop te voorkomen? Klopt. Het is bij ingewikkelde of belangrijke zaken goed om jezelf even wat tijd te gunnen voordat je een besluit neemt. Tijd om je hoofd tot rust te laten komen om dingen te kunnen verwerken. Maar neem voordat je gaat slapen tóch voor jezelf een voorlopig besluit en laat dat voorlopige besluit lekker sudderen in je slaap. Je kunt dan de volgende dag ervaren hoe het voelt. Voelt het voorlopige besluit dan helemaal goed, dan kun je het besluit definitief maken. Twijfel je nog over het voorlopige besluit? Voelt het onrustig in je op een vervelende manier? Dan zeg ik: bij twijfel niet doen.

Als je piekert over iets waar je op het moment niks aan kunt doen… als je je bijvoorbeeld zorgen maakt om iemand anders… om een ziekte… om oorlogen… Zie je gedachten dan maar als een stroompje water dat steeds dezelfde kant op wordt gestuurd en vervolgens de boel doet overlopen. Onderbreek die stroom door gleufjes te graven aan de zijkanten zodat het water andere kanten op wordt geleid. Ga bijvoorbeeld even lezen of een kruiswoordpuzzel maken. Dat zorgt dan dat je gedachten een andere richting op gaan. Ga net zolang door totdat je merkt dat je niet meer zo'n piekergevoel hebt.

Of… bid en geef je zorgen over aan de Heer . Misschien ben jij niet gelovig en denk je dat bidden niet helpt. Ik kan je vertellen dat het mij direct helpt als ik aan God vertel waar ik mee zit. Ik pieker daarom vrijwel nooit. Mocht je willen weten hoe het geloof kan helpen om innerlijke rust te (her)vinden, lees dan mijn volgende, zeer persoonlijk blogpost over geruststelling door het geloof.

Ik zie je,

Tine

Omdraaien en meteen slapen

Fri, 13 Aug 2021 16:27:45 GMT

Zonder malen en piekeren.

“Hoe doe jij dat toch altijd? Zo snel in slaap vallen,” vroeg Henry vannacht aan mij. Hij ligt vaak nog heel lang wakker nadat ik welterusten heb gezegd, me heb omgedraaid en meteen in slaap ben gevallen.

Tja, hoe doe ik dat? Voor mij is het simpel:

als ik wil gaan slapen, lees ik meestal een boek of tijdschrift tot mijn ogen moe zijn. Dan doe ik mijn lampje uit, zeg welterusten, draai op mijn zij en slaap binnen 10 seconden.

Volgens mij werkt dat bij mij omdat mijn hoofd ‘leeg’ is . Ik ervaar geen continue denkstroom in mijn hoofd en ik zie ook geen herhalende beelden. Het is ‘gewoon’ stil in mijn hoofd. Behalve wanneer ik bijvoorbeeld iets wil vertellen of uitleggen, zoals nu. Terwijl ik dit schrijf, moet ik me concentreren en moeite doen om de juiste woorden te vinden. Nu hoor ik wel mijn eigen stem in mijn hoofd. ’t Is net alsof ik de zinnen aan mezelf voorzeg. Maar verder is het rustig en vredig in mijn koppie (en in de rest van mijn lijf). Geen gepieker, geen zorgen, geen stress.

Nu denk jij misschien: “Ja, zonder malende gedachtes of gepieker zou ik ook meteen in slaap vallen. Leuk voor jou, Tine, lekker makkelijk dat jij zo'n leeg hoofd hebt. Maar ‘normale’ mensen hebben natuurlijk altijd wel wat kopzorgen. Iets met verantwoordelijkheid, geregel en gedoe, adrenaline en alertheid!?"

Ho ho, zo makkelijk is dat nou ook alweer niet. Ja, het is makkelijk om een leeg hoofd te hebben. Maar om een leeg hoofd te houden, moet ik wel actie ondernemen zodra ik merk dat er iets in mijn hoofd of lijf vast gaat zitten. Ik moet dus ook geregeld aan de slag om adrenaline en alertheid weg te werken.

Ik slaap niet altijd goed hoor. Maar gelukkig ik lig zelden lang wakker. Als ik echt niet kan slapen, dan is het zo dat ik niet weet hoe ik iets moet aanpakken. Ik heb dan overdag bijvoorbeeld iets gedaan wat ik niet wilde doen (zoals uit mijn slof schieten uit frustratie of veel te lang een verhaal aangehoord dat ik heel, héél saai vond) en dan wind ik me daarover op. Pas als ik kan accepteren dat dat is gebeurd of als ik weet welke actie ik ga ondernemen om dat voortaan te voorkomen of om de situatie te verbeteren, dan pas val ik rustig in slaap. Ik moet dus in het reine komen met mezelf om goed te kunnen slapen. Zolang er iets wringt of nog onzeker is, houdt het me bewust of onbewust bezig. En dat houdt me dan uit mijn slaap.

Ken je de uitdrukking: “De slaap der rechtvaardigen slapen” ? (=een schoon geweten hebben)

Dat in het reine komen met mezelf is iets wat ik overdag doe als ik iets heb gedaan wat ik niet wilde doen (of daarvóór al, dan voorkom ik gelukkig vaak al dat ik iets doe waar ik niet achter sta). Daardoor blijft mijn hoofd leeg en val ik ‘s avonds onmiddellijk in slaap zodra ik besluit om te gaan slapen.

Heb jij moeite met in slaap vallen? Misschien heb je al van alles geprobeerd: koele slaapkamer, bed op andere plek ze, harmoniërend muziekje, verduisterende gordijnen, psychologische gesprekken, raam open, lavendelolie, slaapthee, etc. etc. en heeft het nog niet genoeg geholpen...

Waar ligt het dan aan, denk je? Ik denk dat het dan gaat om het veilig voelen, om het geruststellen van jezelf voordat je gaat slapen.

Ik zal een vólgende keer vertellen hoe ik dat doe, dat geruststellen. Jezelf geruststellen heeft veel overeenkomsten met het leegmaken van je hoofd. Geruststellen in de zin van: rust in jezelf (her)vinden. Ik zeg niet dat iedereen dat zo moet doen en ik zeg ook niet dat mijn manier bij iedereen helpt. Maar wie weet heb jij - of iemand die je kent - er wat aan en daarom wil ik het vertellen. Mocht je vragen hebben, stel ze hieronder! Dan kan ik misschien een antwoord in mijn volgende blog verwerken.

Liefs,

Tine

Ben jij weer op zoek naar iemand voor een lange relatie?

Mon, 09 Aug 2021 12:25:30 GMT

Wat voor iemand hoop je te vinden?

Ben je meerdere keren een relatie begonnen met iemand die goed bij jou leek te passen maar bleken jullie later helemaal niet goed bij elkaar te passen? En zoek je nu iemand die wél echt goed bij je past?

Tegen jou wil ik graag dit zeggen: “Als je iemand wilt vinden voor een (levens)lange relatie, kun je beter NIET zoeken naar iemand die goed past bij wie je NU bent.”

Dat klinkt misschien gek, want dat is nu toch juist wat je wilt? Iemand vinden die nu wél goed bij je past? Ja en nee.

Waar let je op als je gericht naar een partner zoekt? Welke eigenschappen wil je dat hij/zij heeft?

Waarschijnlijk ben je geneigd om iemand te zoeken die eigenschappen heeft die voor jou vertrouwd voelen óf om iemand te zoeken die eigenschappen heeft die het tegenovergestelde zijn van wat je vertrouwd vindt.

De neiging naar het vertrouwde is meestal onbewust. Het is menselijk om je aangetrokken te voelen tot wat je kent en in patronen te vallen waar je al eerder in zat. Maar als je uit een langdurige sléchte relatie komt dan zijn die vertrouwde eigenschappen en oude patronen misschien helemaal niet goed voor jou. Ze voelen wel vertrouwd, maar het maakt je ongelukkig als jij met een nieuwe partner weer in dezelfde slechte patronen valt.

En als je nu denkt: “Nee hoor, ik zorg juist ervoor dat ik nóóit meer in mijn oude patronen val, want ik zoek nu iemand die precies het tegenovergestelde is van mijn ex”, dan kan het alsnog verkeerd uitvallen. Waarom? Nou, als je bijvoorbeeld een slechte relatie achter de rug hebt en denkt: “Dát wil ik nooit meer!” dan lijkt op dit moment iemand met eigenschappen die tegengesteld zijn aan de eigenschappen van je ex ideaal. Stel dat je ex overheersend was en opvliegend en altijd druk- druk- druk en dat zijn gedrag jou veel onrust gaf. Dan is het logisch dat je nu verlangt naar rust en dat het je ideaal lijkt om een relatie aan te gaan met een persoon die afwachtend is, stabiel en kalm. “Ah heerlijk”, denk je, “lekker rustig, héél anders dan mijn ex, daar heb ik nu behoefte aan”. Maar na een tijdje zul je je misschien mateloos irriteren aan je nieuwe partner die weinig sociale initiatieven toont. Omdat jij graag samen nieuwe dingen wil ontdekken en vaak naar feestjes van vrienden wil gaan, maar de nieuwe partner daar helemaal niet van houdt en liever rustig thuis blijft.

Daarom denk ik dat het beter is om NIET op zoek naar iemand naar iemand waarvan je denkt dat hij/zij NU bij je past.

Waar kun je dan beter WEL naar zoeken? Naar iemand die vooral STRAKS bij je past. Daarmee bedoel ik iemand met eigenschappen die aansluiten bij het toekomstbeeld dat jij wenst.

Dus, als je méér wilt dan een ‘kortetermijnoplossing’, kijk dan niet alleen of je nieuwe partner past binnen jouw huidige situatie, maar vooral of hij/zij past bij jouw toekomst.

Hoe zie jij jezelf binnen een nieuwe relatie (en daarbuiten), hoe wil je je voelen wanneer je een vaste relatie hebt, wat wil je samen doen en wat liever alleen of met anderen? Wat voor gezamenlijke doelen wil je bereiken op de lange duur?

Welke eigenschappen heeft de persoon die bij jouw gewenste toekomstbeeld past? Als je dat duidelijk voor ogen hebt, dan zul je merken dat het makkelijker wordt om die juiste persoon te vinden die echt bij je past.

“Maak je niet druk om waar je moet zoeken, maar om wat je wilt vinden,” zeg ik wel eens.

Misschien kun je duidelijk zeggen wat je NIET meer wilt in een relatie, maar vind je het lastig om te zeggen wat je nou eigenlijk WEL wilt in een relatie. Als het je leuk lijkt om daar eens rustig voor te gaan zitten, dan is het interactieve werkboekje Relatiewensen dat ik heb gemaakt misschien handig voor je. Je kunt het vinden tussen de andere werkboekjes op deze website en het is gratis te downloaden.

Succes,

Tine

PS: foto is gemaakt door Sammy-Williams via Pixabay

Tip van de dag

Tue, 03 Aug 2021 10:05:14 GMT

Over dingen die iedereen allang weet.

Het is al twee of drie jaar geleden dat ik op straat aan de praat raakte met een vrouw die ik niet kende. Nou ja.. zij raakte aan de praat, ik luisterde. Dat was nog best lastig want ze praatte zo snel dat mijn oren haar nauwelijks bij konden houden.

Nadat ze me had gevraagd wat voor werk ik deed en ik had geantwoord dat ik o.a. een soort van coach was, ging ze helemáál los. In no time had ze me over haar werk verteld en vooral over de conflicten en tegenslagen die ze daar had. En ze klaagde steen en been over de vele ruzies met haar ouders. Haar ouders verweten haar dat ze lui en onbetrouwbaar was, maar ze was ‘gewoon’ te moe om zich aan afspraken te houden. Ze zei: “Jij weet alles zo goed, hè, als coach, zeg mij dan maar hoe ik van dat gezeik afkom.” Toen ik haar een antwoord had gegeven, reageerde ze kribbig met: “Nou, dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken hoor, je zegt dingen die ik allang weet.” Daar gaf ik haar gelijk in.

Ik denk dat de meeste mensen allang de dingen weten die ik vertel. Ik ga er ook helemaal niet vanuit dat ik echt iets nieuws breng. Maar ik denk ook, dat veel mensen vastzitten in patronen. Want ondanks dat zij alles alláng weten over bepaalde dingen, gaan die dingen toch nog vaak mis in hun leven. (Niet dat dat bij mij nóóit gebeurt) Omdat iets weten en iets willen ánders is dan het kunnen en het doen.

“Geef nóg eens een advies dan,” daagde ze me uit, “een tip van de dag of zo.” Ik dacht er heel even over na, maar nee… een tip geven leek me toen niet verstandig. Ik zag dat ze bijna ontplofte van ongeduld. “Laat maar,” zei ze snel, “jouw raad helpt mij toch niet.”

Wat zou haar wél helpen? Ik denk dat het zou helpen wanneer zij – op een rustig moment - zichzélf om raad zou vragen. Er zit enorm veel in haar; veel kennis, veel ervaring, intuïtie en wilskracht…

Ze heeft ook sterke tegenstrijdige eigenschappen in zich. Die vechten om aandacht. Als ze moe is, gestrest, gespannen of gehaast, dan laat ze een totaal andere kant van zichzelf zien dan wanneer ze ontspannen is, of blij. Het frustreert haar dat ze vaak geen energie meer heeft om al de dingen te doen die ze van plan was te doen. Helaas raakt ze te snel haar energie kwijt door het overschrijden van haar grenzen. Ze is niet in harmonie met zichzelf en haar omgeving en heeft daardoor last van oncontroleerbare emoties.

Eigenlijk had ik haar willen vragen of ze wel eens de tijd nam om tot zichzelf te kunnen komen, om naar haar innerlijke stem te luisteren. Niet naar alle door elkaar heen roepende stemmen die ze soms letterlijk in zichzelf leek te horen, maar naar de fluisterende stem die daar ónder zit. Ik wilde haar vertellen hoe ze in gedachten richting haar kern kon gaan. En dat ze daarvanuit rustig naar buiten kon kijken, door haar lagen heen. (Ik ga ervan uit dat ieders persoonlijkheid uit verschillende lagen bestaat. De kern zit in het midden met daaromheen drie lagen, zie werkboek Aardmodel ) Dan zou ze haar eigen obstakels kunnen zien en er veilig langs kunnen gaan. Ik wilde haar vertellen dat kijken vanuit de kern vertrouwen en oefening vergt. Maar ik ben daar niet over begonnen. Ze leek er niet open voor te staan.

Misschien leest ze dit en staat ze er nu wel open voor. Of ze trekt haar schouders op omdat ze het maar bla-bla-bla (oftewel gezeik) vindt.

Het was maar één gesprek. Ik kende haar niet en ik heb haar ook nooit meer gezien. Ik hoop dat ze inmiddels wat rustiger leeft. Rustiger in de zin van niet meer overal tegen vechten maar ook niet vluchten in passiviteit.

Ieders kern is altijd vol energie en liefde. Wie het lukt om bij de kern te komen, zal beter met lastige situaties om kunnen gaan, meer energie overhouden en minder conflicten krijgen. Klinkt zo best wel als een mooie tip van de dag, toch? Die je vast allang kent.

Ik zie je,

Tine

PS: de vrouw op de foto is niet de vrouw waarover dit gaat. Foto is afkomstig van Pixabay.

Voor wie het allemaal geen zin heeft

Mon, 26 Jul 2021 15:27:18 GMT

De zinloosheid van je bestaan

Je zegt dat je ooit ongevraagd bent geboren en ooit ongevraagd weer doodgaat en dat wat je daar tussenin doet niet echt uitmaakt. Want voor jou is het leven als een losstaand vonkje uit het niets, dat even opvlamt en weer dooft. Daarvóór is er niets en daarná is er ook weer niets. Als je het zo bekijkt, dan lijkt het inderdaad allemaal zinloos.

Je denkt misschien dat het geen zin heeft om bewust na te denken over de keuzes die je maakt want je hebt in je eentje toch geen invloed op alle grote toestanden in de wereld en al helemaal niet op wat er in de toekomst gebeurt als jij er niet meer bent.

Zelfs als je je leven niet ziet als een losstaand vonkje maar als een druppel in de oceaan en de mensheid ziet als de grote oceaan, kun je nog steeds zo’n zinloosheid ervaren. Je maakt dan wel deel uit van een groter geheel, maar ach, jij als druppel voelt je nog steeds maar verwaarloosbaar klein en onbelangrijk…. Als druppel dein je maar wat mee op de golven tot je een keertje verdampt of zo.

Zelf vergelijk ik het leven van elk mens liever niet zozeer met een druppel in een oceaan, maar meer met een zenuwcel. Zenuwcellen kunnen enorm veel signalen doorgeven door middel van elektrische of chemische impulsen aan duizenden of miljarden andere zenuwcellen. Dat is een actief gebeuren; om een signaal door te geven moet er een juiste neurotransmitter vrijgemaakt worden aan het uiteinde van een uitloper. Grote groepen zenuwcellen werken nauw samen om iets te bereiken en afhankelijk van de ervaringen en leerprocessen worden verbindingen aangepast. Elke zenuwcel is op zich maar een heel klein onderdeel van een groter geheel, maar zeker niet onbelangrijk.

En zo geloof ik dat het leven van ieder mens, net als iedere zenuwcel in onszelf, iets dóór te geven heeft.

Wát we met ons allen doorgeven? Hmm.. tja.. Dat weet God alleen. Ik heb persoonlijk geen idee. Nou ja, geen idee? We geven in ieder geval het léven door, samen met alle dieren, planten, bacteriën, schimmels…

Vroeger vroeg ik me ook af wat de zin was van het leven en die vraag kwam toen voort uit een gevoel van onbehagen, uit een niet verbonden voelen. Maar nu is dat anders voor mij. Het leven doorgeven voelt voor mij verre van zinloos. Want op zich is leven… het leven op zich.... Het is onbeschrijflijk toch? Léven… zo gewoon eigenlijk, we leven gewoon alsof het de normaalste zaak van de wereld is en dat is het ook, maar wauw, hoe wonderlijk is dat?! Ja, het leven leven is denk ik de zin van het leven. En ja, ik vraag me nog steeds af wat voor voor zin dát dan weer heeft, maar nu komt die vraag voort uit pure nieuwsgierigheid, blijdschap en dankbaarheid voor het leven dat me ‘zomaar’ gegeven is.

Ik hoop dat ook jij het leven als een gift kunt (gaan) ervaren en het niet achteloos naast je neerlegt maar dankbaar aanneemt, het beschermt en koestert.

Liefs,

Tine de Jong - Veenstra

Teleurgesteld in de liefde

Thu, 22 Jul 2021 14:22:41 GMT

Je geeft niet weer je hele hart.

Je hebt veel liefde in je, maar je hebt moeite met liefde geven en ontvangen omdat je een keer (of meerdere keren) diep gekwetst bent door iemand die je lief had. Misschien zorgde iemand niet goed voor jou. Misschien ging iemand niet met respect met je om. Misschien heeft iemand die je vertrouwde jou bedrogen.

Als je nu verliefd wordt, houd je je in, zeg je. Je geeft niet weer je hele hart. Heel begrijpelijk; je wilt niet nog eens gekwetst worden.

Wat jammer is, is dat je door die terughoudendheid moeilijk echte liefde kunt ervaren. Je speelt op safe en houdt het oppervlakkig. Het mag je niet raken.

Degene waar je verliefd op bent, zal hoe dan ook merken dat je je hart niet helemaal openstelt voor hem. Met als gevolg dat hij zijn hart ook niet helemaal openstelt voor jou, want het voelt dan niet veilig genoeg voor hem.

Met terughoudendheid kom je niet samen tot een diepere connectie.

Aan de andere kant… Je onbezonnen en roekeloos in iemands armen storten en direct meegaan naar een plek waar verder niemand is, is natuurlijk ook niet aan te raden. Want té goed van vertrouwen zijn als je iemand nog niet goed kent kan je in gevaar brengen.

Maar goed, als je hem na een paar ontmoetingen al wat beter hebt leren kennen... en je voelt je wel prettig en veilig bij hem én je hebt gevoelens voor hem gekregen... ga er dan voor. Met heel je hart en ziel. Houd niet langer angstvallig in gedachten een achterdeurtje open. Vertrouw erop dat er altijd wel een uitvlucht voor je zal zijn als het nodig mocht zijn. Je hoeft niet bij voorbaat een deur wijd open te zetten (in figuurlijke zin) en continu in het oog te houden. Dat doe je toch ook niet als je in de bioscoop zit en naar een spannende of mooie film kijkt? Als je daar steeds de nooduitgang in de gaten houdt, beleef je de film veel minder mee. Alleen als je met volledige aandacht naar een film kijkt, kun je alles volgen. En als na een uur blijkt dat de film toch tegenvalt, dan kun je altijd nog opstaan en de zaal verlaten. Dat is beter dan vanaf het begin steeds wegkijken tijdens de film, want dan kun je je niet goed laten meevoeren met het verhaal en er eigenlijk ook geen goed oordeel over vormen. Het komt dan niet echt bij je binnen. Zo is het ook met verliefdheid. Als je je hart maar half geeft, zul je je niet kunnen laten meevoeren met de liefde. De liefde komt dan ook niet echt bij je binnen.

Als de liefde aanklopt, en je laat haar buiten staan... dat is pas kwetsend.

Ik zie je,

Tine

Verlegen in de liefde

Thu, 22 Jul 2021 09:01:58 GMT

Bang om te laten zien wat er in je omgaat?

Misschien heb je een speciaal iemand in je gedachten - of zelfs al in je hart - waar je warme gevoelens voor hebt. Alleen, diegene weet dat niet. Je laat niks merken van je gevoelens.

Heb je er vrede mee dat de ander niet weet wat je voor hem voelt? Of wil je het wel laten weten maar durf je het niet? Als je het niet durft, weet je dan waarom dat zo is? Wat houdt je tegen?

Wacht je op het goede moment? Dat komt niet vanzelf, het goede moment zul je zelf moeten maken. Voor het te laat is.

Spreek je gevoelens uit. Zeg het of stuur een berichtje waarin duidelijk wordt wat je voelt. Ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan, denk je nu vast.

Ik ken het hoor. Ik heb vroeger ook veel last gehad van verlegenheid. Pfff wat was dat toen lastig. Ik heb door mijn verlegenheid veel dingen niet gezegd en gedaan die ik wel had willen zeggen en doen. Maar gaandeweg ontdekte ik gelukkig hoe ik met mijn verlegenheid om kon gaan. (en ik ben nog steeds lerende) Ik hoop dat ik met deze blog andere mensen die verlegen zijn een beetje kan helpen.

Als je verlegen bent, ben je geneigd te denken dat de ander erg op jou let, hoe je iets zegt en hoe je overkomt. Maar daardoor ga je juist te veel op jezelf letten, op hoe je stem klinkt en welke houding je aanneemt. Je bent je dan erg bewust van jezelf en dan kan het voelen alsof alle spotlights op jou gericht staan. Je voelt ineens allerlei sensaties in je lichaam; je hart bonkt in je keel, je mond wordt droog, het zweet breekt je uit... Dat maakt het voor jou nog lastiger om iets belangrijks te zeggen. Dat het belangrijk is, dat weet je. Maar je krijgt het je strot niet uit. Ojee.. daar gaat weer een gelegenheid voorbij. Wat je in zo'n situatie kunt proberen is het volgende: concentreer je op het beláng van wat je wilt zeggen. Jij wilt een boodschap overbrengen en de ander moet die ontvangen. Dus... vertel datgene waarvan jij vindt dat de ander moet weten en let op de ánder om te zien of hij het hoort en begrijpt. Je focus ligt dan bij het belang van de boodschap en bij de ander, niet meer bij jouzelf. Dat zal een hoop stress bij je wegnemen, echt, probeer het maar eens. (Bij mij werkt dit goed)

Eigenlijk is het niet datgene wat je wilt zéggen, wat je angstig maakt, maar wat je verwacht dat er daarná gaat gebeuren. Denk je niet? Misschien helpt het je om geen verwachtingen te hebben. Verwacht dus niet dat de ander je meteen in de armen zal vallen en ook niet dat de ander je uitlacht. Misschien voelt hij niet hetzelfde voor jou. Of wel, maar is hij ook verlegen. Of misschien is hij al gebonden aan een ander en kiest hij ervoor om bij die ander te blijven. Wat de reactie ook zal zijn, het is goed dat jij je gevoelens hebt geuit. Anders zul je altijd blijven rondlopen met een spijtgevoel en een zinnetje dat steeds in je gedachten opkomt: “Had ik maar laten weten wat ik voelde…”

Wat voor ergs kan er gebeuren? Als jij oprecht je gevoelens uit, dan zal hij je heus niet uitlachen of negatief tegen je doen. Doet hij dat wel, dan weet je meteen dat hij jouw liefde niet verdient. Dat je verlieft was op een droombeeld, niet op degene die hij werkelijk is. Dat kan pijnlijk zijn, maar je bent dan wel sneller ‘genezen’.

Maar… maar… wat als hij wél positief reageert, wat doe je dan?

Wil je hem beter leren kennen, ga je gang.

Wil je ineens vluchten? Ga dan goed na waaróm je wilt vluchten, waarvóór? Vind je het ineens eng? Te écht (je fantasie komt uit, help, je fantasie kon je altijd zelf sturen maar over de werkelijkheid heb je geen controle)? Ben je bang voor liefde, bang om iemand dichtbij te laten komen? Bang dat je iets fout doet? Misschien heb je het idee dat je het niet waard bent. In dat soort gevallen: ren niet weg!

Wees dapper! Probeer van je angstgevoelens te gaan naar gevoelens van trots. Je hebt al aangedurfd om stap 1 te zetten – het te zeggen - dat was al hartstikke dapper. En je had succes. Vertrouw erop dat je volgende stap ook een succes zal zijn. Het hoeft geen grote stap te zijn. Een klein stapje in de goede richting is al goed, want je gaat de goede richting op! Als je daarna merkt, dat het toch niet was zoals je hoopte, dan heb je het toch geprobeerd. Dat voelt toch beter dan meteen omdraaien en vluchten en altijd blijven denken: “Had ik maar de moed gehad om een stap dichterbij te zetten.”

Waarschijnlijk héb je die moed wel, maar is je moedigheid - of een eigenschap die daarop lijkt - nog wat verscholen in een diepere laag van jouw persoonlijkheid... Wil je wat meer weten over je eigenschappen in de lagen in je persoonlijkheid? Dan is mijn werkboek Aardmodel misschien iets voor jou. Je kunt het vinden op deze website. Het interactieve werkboekje mag je gratis downloaden als je wilt kijken of je er wat aan hebt.

Ik zie je,

Tine

Kieskeurig

Wed, 21 Jul 2021 22:29:04 GMT

Je gaat voor niemand minder dan de beste.

Je wacht op de perfecte partner. Iemand die je leuk en aantrekkelijk vindt, zowel op geestelijk als lichamelijk gebied.

Je weet wie je bent en wat je te bieden hebt. En je gaat voor niemand minder dan de beste. Maar… de beste voor jou… wie is dat? Is dat diegene die aan jouw wensenlijst voldoet? Soms heeft iemand alle kwaliteiten die op jouw wensenlijst staan en tóch werkt het niet tussen jullie. De klik mist, zeg je dan. Helaas, een klik kun je niet forceren.

Een goede klik kan trouwens later komen, die hoeft er niet meteen tijdens de eerste ontmoeting te zijn. Wel is het volgens mij belangrijk dat je tijdens de eerste ontmoeting 'iets' voelt. Dat hoeft niet alleen maar iets positiefs te zijn. Je kunt tijdens een eerste gesprek zelfs een lichte irritatie voelen, dat geeft niks. Je irriteert je bijvoorbeeld aan een spottend lachje dat hij heeft of aan een woord dat hij vaak zegt. Laat je daardoor niet afschrikken. Het gaat erom dat die persoon iets in je teweeg brengt. Niet een neutraal gevoel. Ik zou je niet willen aanraden iets te beginnen met een 'neutraal persoon'. Die raakt je niet.

Tijdens de eerste ontmoeting is het trouwens niet zo belangrijk om snel een idee te krijgen wat iemands kledingstijl is of wat iemand graag eet en ook niet hoe intelligent iemand is. Dat is allemaal niet zo belangrijk, die dingen kunnen later allemaal uitgebreid aan bod komen en wijzigen en dat is prima. De eerste indruk is wél belangrijk, maar eigenlijk alleen écht belangrijk omdat je iemand intuïtief heel snel beoordeelt op betrouwbaarheid. Vertrouw je hem metéén al niet omdat je zo'n creepy gevoel hebt dat er iets niet klopt, ga dan geen relatie met hem aan. Want als je je vanaf het begin al onveilig bij hem voelt of het gevoel hebt dat hij bewust tegen je liegt, dan zul je hem nooit volledig vertrouwen. Al zou je het nog zo hard proberen omdat je het misschien zo graag wilt. Hij kan dan nog zo knap zijn... Wegwezen. De eerste intuïtieve indruk is meer dan alleen naar het uiterlijk kijken.

Verder, als hij gewóón (dus niet onbetrouwbaar) op je overkomt, hoef je bij de eerste kennismaking niet te kritisch zijn. Schrijf hem niet te snel af als hij iets zegt of doet wat je niet meteen geweldig vindt. Geef hem een kans.

De scheve lach die jou eerst stoorde, kan je later juist leuk aan hem gaan vinden. Het is iets kenmerkends dat hij heeft. Misschien zul je, als je hem hebt laten gaan, steeds spijtig op zoek gaan naar iemand die hetzelfde lachje heeft. Of misschien heeft hij een kledingstijl die je eerst onverzorgd vond, maar later eigenlijk wel lekker stoer. Andersom kan het ook; de uitbundige zorgeloze houding van hem kun je in het begin fantástisch en bevrijdend vinden, maar later kun je je daaraan storen als blijkt dat hij geen serieus gesprek met je kan voeren en steeds onverschillig zijn schouders ophaalt als jij ergens mee zit.

Dat wensenlijstje van je... Heb je al eens echt zo'n lijstje gemaakt? En hoe goed passen de wensen op dat lijstje bij wat je wérkelijk belangrijk vindt in een relatie? Niemand heeft natuurlijk álle eigenschappen die je graag zou willen zien in je partner. Toch is het zeer nuttig om eens serieus zo'n wensenlijstje te maken en vervolgens te onderzoeken waar je het méést naar verlangt en waarmee je echt niet zonder kan. Als je twijfelt of het beter is om een relatie los te laten of juist meer energie te steken in het verdiepen van een relatie, kun je een betere keuze maken als je weet welke dingen je wérkelijk belangrijk vindt én welke behoeftes daarachter zitten. Als je er eens rustig voor gaat zitten om jouw wensen op te schrijven, kan het best zijn dat er toch andere dingen uitkomen dan dat je verwachtte.

Kun je makkelijk zeggen wat je NIET wilt in een relatie, maar vind je het lastiger om te zeggen wat je WEL wilt? Dan kan dit interactieve werkboekje je helpen onder woorden te brengen wat jij nou echt belangrijk vindt in een relatie: Werkboek Relatiewensen . Je vindt het op deze website en het is gratis te downloaden.

Ik zie je,

Tine

Verwateren

Wed, 08 Jan 2020 09:53:30 GMT

Vriendschap verwatert als je elkaar lange tijd niet ziet, zegt men.

Een vriendschappelijke band is goud waard.

Een goede collega of fijne buur hoeft niet je beste vriend te zijn, maar een 'gewone' vriendschappelijke band is ook al goud waard. In je leven kunnen veel van zulke vriendschappen ontstaan. Niet al die vriendschappen zijn blijvend. Dat hoeft ook niet. Soms sluit je 'periodieke vriendschappen', bijvoorbeeld tijdens een reis of studie of een gezamenlijk project. Zo'n vriendschap hoort dan bij een afgebakende periode en na die periode is het vanzelfsprekend dat er geen contact meer is. Dat is meestal wel prima. En je beëindigt in je leven misschien één of twee keer heel bewust een vriendschap met iemand die je heel erg heeft gekwetst.

Maar met sommige mensen zou je voor altijd verbonden willen blijven. Dat kan gelukkig ook. Als je een goede vertrouwensband met elkaar hebt opgebouwd, elkaar geregeld ziet en gemeenschappelijke interesses hebt, groeit en verdiept vriendschap vanzelf. Voorwaarde is wel dat de band tussen twee mensen door beiden op dezelfde waarde wordt geschat. Maar als er dingen op het pad komen die het minder makkelijk maken om elkaar te blijven zien, zoals een drukke baan, gezinsuitbreiding, verhuizing of ziekte, dan kan de vorm van vriendschap veranderen. En ja, als je elkaar heel weinig ziet, ligt het gevaar op de loer dat de vriendschap toch gaat verwateren.

Verwateren... Dat woord alleen al is om van te gruwelen, vind je niet? Ik zou wel willen dat verwateren gewoon niet bestond. Het is ook zo'n vaag proces; alsof de vriendschap stilzwijgend millimeter voor millimeter wordt ondergedompeld in water, zodat het langzaam verdrinkt. Uiteindelijk lost het erin op en is het niet meer zichtbaar dat het ooit heeft bestaan.

Hoe weet je nou of iemand de vriendschap wil laten verwateren of niet? Niemand spreekt zich er graag duidelijk over uit, want dat voelt ongemakkelijk. Moet je, als je vreest dat een vriendschap begint te verwateren terwijl je dat niet wilt, er tegenin gaan zwemmen, dus contact opnemen? Je kunt denken dat het beter is om af te wachten tot de ander contact opneemt, want anders loop je kans dat je een blok aan iemands been wordt. Maar als je allebei een afwachtende houding hebt terwijl je eigenlijk wel contact wilt houden, is het sneu. Zonde. En wat als een vriendschap na jaren en jaren helemaal klaar is met verwateren? Is het dan leuk om toch weer eens contact op te nemen uit nieuwsgierigheid of om een poging te doen om de vriendschap te hernieuwen? Of kun je een voorbije vriendschap beter met rust laten en het alleen in je herinnering koesteren? Er zijn geen regels voor en iedere situatie is weer anders. Het beste kun je dan doen wat goed voelt, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik ben zelf iemand die het sowieso niet makkelijk vindt om het initiatief te nemen als ik iemand al heel lang niet meer heb gesproken. Ik moet dan namelijk eerst een flink obstakel overwinnen. Dat obstakel is het onzekere kind in mij dat niet durft te geloven dat de ander mij ook nog wel wil ontmoeten en dat mij steevast het idee geeft dat die ander vast wel wat beters te doen heeft. Vroeger heeft me dat wel wat vriendschappen gekost. Daar heb ik spijt van.

Gelukkig laat ik me steeds minder belemmeren door onzekere gedachten. Want ik heb ondervonden dat als je iemand weer eens wilt zien die je al lang niet meer hebt gesproken, het altijd beter is om laat contact op te nemen dan nooit. Het kan sneller dan je denkt te laat zijn waardoor het nooit meer kan.

Afstand en tijd hoeft een vriendschappelijke band niet te verbreken. Het gevoel van verbondenheid blijft bestaan zolang mensen van elkaar weten dat het gevoel wederzijds is. Je hoeft niet elke week bij elkaar op de koffie te komen, maar als je héél lang helemaal niks van je laat horen geef je - bedoeld of onbedoeld - een signaal af dat je geen behoefte meer hebt aan contact. Dus ik zeg: is iemand belangrijk voor je, laat het dan merken.

Ik zie je,

Tine

Liefde is niet moeilijk

Tue, 21 May 2019 21:38:44 GMT

Een relatie is niet eenvoudig. Liefde wel.

Als je van je partner houdt, maar jullie relatie niet zo goed gaat, betekent dat niet dat liefde moeilijk is maar dat er iets is dat de liefde tussen jou en je partner in de weg staat.

Liefde is niet ingewikkeld, liefde doet geen pijn. Maar het kan pijn doen als de liefde niet goed tot uiting kan komen. Dat wat liefde verhindert om vrij te kunnen stromen, dát kan je frustreren, verdrietig maken of zeer doen.

Communicatieproblemen zijn vaak de grootste boosdoeners binnen relatieproblemen. Ook verschillen in opvattingen, waarden en normen kunnen het heel lastig maken om de harmonie in een relatie te bewaren. Ergernissen en ruzies hoeven niet te betekenen dat er geen liefde is. Elkaar respecteren en samen oplossingen vinden om met de verschillen om te kunnen gaan zal de liefde weer doen opbloeien.

Als er ooit liefde tussen jou en een ander was, wederzijdse liefde, dan zal dat nooit verdwijnen.

Soms denk je dat er geen liefde tussen jou en een ander is, maar is het er wel. Je kunt het alleen op dat moment niet zien. Je ziet het nog niet (als je je bijvoorbeeld afsluit voor gevoelens of nog geen klik voelt) of je ziet het niet meer (als je bijvoorbeeld boos bent op je partner of hij is er niet meer). Maar als de liefde er wél is, zal het ook altijd blijven bestaan. Als je zeker weet dat de liefde er ooit was maar toch helemaal is verdwenen, dan was er nooit sprake van echte wederzijdse liefde. Misschien wel van één kant.

Andersom kan ook: soms denk je (of hóóp je) dat er wederzijdse liefde is tussen jou en een ander, maar is het er niet. Als het er echt niet is, kan het ook niet komen. Dan kan er hooguit respect groeien, bewondering of loyaliteitsgevoelens of iets dergelijks.

Liefde doet geen pijn. Maar de afwezigheid van liefde kan des te meer pijn doen.

Liefde tussen twee mensen is er of het is er niet.

Daar valt niks in te kiezen. Je kunt wel kiezen welke liefde je een kans geeft, met wie je een liefdesrelatie aangaat en of je ondanks moeilijkheden voor elkaar blijft gaan.

Liefde is niet moeilijk. Maarhet kan heel moeilijk zijn om uit te zoeken of je echte liefde voelt voor een ander of niet. Want hoe zie je en hoe voel je nou of het echte liefde is? Je kunt tegenstrijdige gedachtes hebben over de sensaties die je voelt. Terwijl het op zich heel makkelijk is om te weten of er sprake van liefde is, want diep vanbinnen staat het antwoord als het ware in hoofdletters geschreven. Maar vaak kun je niet genoeg dichtbij komen om het te lezen. Pas als alle obstakels die je zicht vertroebelen en je gevoelens verwarren, wég zijn, kun je helder weten of het liefde is dat je voor de ander voelt. En dan is het nog de vraag of de liefde wederzijds is. Daar kun je helaas nooit zeker van zijn... alleen maar op vertrouwen.

Liefde is eenvoudig, mooi en goed. Hoe mensen ermee omgaan kan minder fraai zijn.

Dit is mijn kijk op de liefde. Hoe zie jij het?

Ik zie je,

Tine

Van (n)iemand houden?

Wed, 15 May 2019 21:33:52 GMT

Voor wie niet van zichzelf houdt

Er wordt vaak gezegd: “Je kunt pas van een ander houden als je van jezelf houdt.” Zo vaak dat je het bijna gaat geloven.

Ben jij iemand die niet van zichzelf houdt? Dan lijkt het me vervelend voor je dat mensen denken dat je dan ook niet van een ander kunt houden. Dat je alleen een manipulatieve vorm van liefde kunt geven (waar je iets voor terugverwacht) en dat je daarom geen échte liefde kunt geven.

Zelf geloof ik er niks van mensen die niet van zichzelf houden niet echt van anderen kunnen houden. Ik ben van mening dat je heus wel van je kinderen kunt houden, van je partner en vrienden. Zielsveel zelfs. Natuurlijk wil je ook best wel eens iets terugkrijgen; liefde of dankbaarheid of respect. Net als ieder ander.

Of je van een ander kunt houden en hoevéél je van een ander kunt houden, hangt volgens mij niet af van je hoeveelheid zelfliefde. Het hangt van ándere dingen af, zoals de ontwikkeling van je geweten en je vermogen tot empathie.

Dat mensen beweren dat jij geen echte liefde kunt geven vind ik heel cru.

Als je niet voldoende van jezelf houdt, weet je hoe pijnlijk het is om je te weinig geliefd te voelen. Vaak wil je anderen voor diezelfde pijn behoeden en daarom geef je alle liefde die je nog hebt te geven aan mensen waarvan jij denkt dat ze het nodig hebben. Je cijfert jezelf weg, je doet te veel voor anderen waardoor je te weinig aan je eigen dingen toekomt. Dit zijn voorbeelden van situaties waarin je lánger doorgaat met liefde geven, terwijl je er misschien niks voor terugkrijgt, dan mensen die wél voldoende van zichzelf houden.

Pas op voor uitputting.

Het probleem is niet dat je niet van een ander kunt houden als je onvoldoende van jezelf houdt, maar dat de liefde van de ander niet echt binnenkomt bij jou zolang jij niet van jezelf houdt. Want jij vindt jezelf de liefde van de ander niet waard. Je wéét wel dat de ander van je houdt, maar voél je het ook? Als je wel liefde aan anderen blijft geven, maar niet voldoende liefde aan jezelf, raak je op den duur uitgeput al kun je - zelfs dan nog - heel lang door blijven gaan met liefde geven. Van jezelf houden vind je lastiger dan houden van een ander.

Wanneer kun je voelen dat een ander van je houdt?

Het is niet: Pas als de ander écht van mij houdt, zal ik kunnen voelen dat de ander van mij houdt.

Nee, het is: Pas als ik écht van mezelf houd, zal ik kunnen voelen dat de ander van mij houdt.

Daarom zou ik de uitspraak “Je kunt pas van een ander houden als je van jezelf houdt” willen veranderen in: “Je kunt pas voelen dat de ander van jou houdt als je van jezelf houdt”.

Ik ben heel benieuwd wat jouw gedachtes hierover zijn.

Keep the faith,

Tine

Kom je liefde tekort?

Fri, 05 Apr 2019 21:25:36 GMT

Heb je het gevoel dat er niemand is die jou echt kent en er altijd voor je wil zijn?

Deze blog gaat over het soort liefdesverdriet dat je levenslang bij je draagt als je vroeger te weinig liefde hebt ontvangen.

Het is moeilijk te beschrijven hoe het kan voelen als je een tekort aan liefde ervaart. Toch ga ik een poging wagen: een schrijnend gemis dat soms je borstkas open lijkt te snijden, een knagende leegte, een verscholen put vol donker water waarin eenzaamheid roerloos op de bodem wacht tot jij erin valt, een beklemming rond je hart, een droeve ondertoon... Herken je hier iets van?

Als jij het gevoel hebt dat je liefde tekortkomt, zal een ander je nooit genoeg liefde kunnen geven om dat pijnlijke gemisgevoel te laten verdwijnen. Misschien wel voor even, maar niet permanent. Op momenten dat je happy in de armen van een geliefde ligt, zul je het tekort even niet meer voelen. Maar zodra je geliefde uit zicht is, voel je je eigen tekort aan liefde des te heviger. Je wilt dat je geliefde steeds bij je in de buurt blijft om maar niet weer dat nare gemis te hoeven voelen. Het tekortgevoel kan dus wel even onderdrukt worden, maar echt weg gaat het niet. Het zit diep vanbinnen, meestal verstopt, maar het blijft zeuren, pijn doen. Behalve als je jezelf de liefde geeft die je vroeger tekortgekomen bent.

Als je naar liefde verlangt, weet dan dat de liefde al in je zit.

Je hebt liefde in je. Als je dat niet zou hebben, zou je helemaal niet naar liefde kunnen verlangen. Ergens weet je wat liefde is, dat het mooi en goed is, en daarom verlang je ernaar om er meer van te krijgen. Maar je kunt het niet van anderen krijgen. Mensen kunnen wel veel liefde aan je geven, maar je kunt het niet goed ontvangen zolang je niet genoeg eigenliefde hebt. Als je een tekort aan liefde ervaart, wil je de liefde die anderen aan jou geven als een spons in je opnemen, maar tegelijkertijd knijp je de spons meteen weer uit omdat je niet gelooft dat die liefde echt voor jou is.

Om het gevoel van een liefdestekort te laten verdwijnen is het nodig om genoeg zelfliefde te hebben. Het is belangrijk om die liefde die in je zit, hoe klein het misschien ook is, te koesteren, waardoor het zal groeien. De enige die dat voor jou kan doen, ben jij zelf. Andere mensen kunnen de liefde die in jou zit, jouw zelfliefde, niet vergroten of verkleinen. Hoe graag ze dat ook zouden willen. De liefde die vanbinnen zit is afhankelijk van hoe jij jezelf ziet en hoe jij met jezelf omgaat.

Wat verandert er als je meer van jezelf gaat houden?

Als je meer van jezelf gaat houden, zal het onaangename gemisgevoel minder hevig worden. Soms steekt het gemisgevoel wel weer de kop op, maar je leert hoe je ermee om kunt gaan. Het gemisgevoel zal op den duur zo goed als helemaal verdwijnen. Je hebt dan niet meer het dwingende gevoel dat de liefde van een ander de leegte moet opvullen. Je kunt dan wél liefde van anderen ontvangen en je geliefd voelen. Ook op momenten dat je alleen bent.

Bovendien, als je genoeg liefde voor jezelf hebt, word je niet snel uit evenwicht gebracht. Je bent stabieler, wat prettig is voor jou en anderen. Het betekent niet dat je constant vrolijk bent en altijd blaakt van het zelfvertrouwen. Natuurlijk zul je wel eens verdrietig of aangeslagen zijn, maar je blijft goed voor jezelf zorgen en je hebt het vertrouwen dat je het aan kunt.

Volgens veel mensen is het egoïstisch om van jezelf te houden.

Dat van jezelf houden egoïstisch is, klopt volgens mij niet. Ik denk dat van jezelf houden er juist voor zorgt dat je je niet egoïstisch gedraagt. Want wanneer ben je egoïstisch? In mijn ogen ben je egoïstisch wanneer je altijd aan je eigen welzijn denkt ten koste van anderen, dus alléén maar aan jezelf denkt en geen rekening wilt houden met anderen. Voor egoïsten zijn mensen inwisselbaar; ze gebruiken mensen om hun eigen hebzuchtige doelen te behalen. Ze lijken heel veel van zichzelf te houden, maar het is geen echte liefde dat ze voor zichzelf voelen. Ze zijn hard voor zichzelf en anderen. Voor kwetsbaarheden is geen plaats. Dat is hun manier om zichzelf staande te houden en controle te houden over hun leven.

Mensen die écht van zichzelf houden, zullen niet egoïstisch zijn. Want mensen die van zichzelf houden, voelen zich niet méér waard dan anderen en ook niet minder. Daardoor kunnen ze andere mensen openlijk tegemoet treden. Ze hoeven namelijk niks bij een ander te 'halen'. En ze zijn ook niet bang dat een ander iets van hun waarde kan afpakken. Want zij staan stevig op hun eigen basis en beseffen dat hun waarde niet afhankelijk is van het oordeel van anderen.

Als je geen egoïst bent, wil je dat jij én anderen gelukkig zijn. Helaas kan jouw gedrag het geluk in de weg staan als je te weinig zelfliefde hebt. Als je niet genoeg zelfliefde hebt, kun je namelijk claimgedrag gaan vertonen. Je eist dan liefde en aandacht op, waardoor mensen onvoldoende ruimte en vrijheid van je krijgen. Dat werkt verstikkend voor je relaties. Mensen zullen dan afstand van je willen nemen en dat is nou precies waar je zo bang voor bent. Ook kun je, als je niet genoeg zelfliefde hebt, pleasegedrag vertonen. Je wil dan alles voor iemand doen om het hem/haar naar de zin te maken. Je gaat desnoods over je eigen grenzen heen om de waardering te krijgen waar je naar snakt. Je komt in een neerwaartse spiraal als je jezelf lange tijd wegcijfert.

Van jezelf houden is dus niet egoïstisch. Integendeel. Het hebben van genoeg zelfliefde zorgt ervoor dat je evenwichtige, liefdevolle relaties kunt hebben waar jij en anderen zich gelukkig bij voelen.

Geef jezelf de liefde die je vroeger tekortgekomen bent.

Koester de liefde die in je zit, laat het groeien. Wees goed voor jezelf, besteed aandacht aan jezelf. Dat is goed voor jou en ook goed voor anderen. Wees zélf degene die jou echt kent en er altijd voor je wil zijn… Bouw aan je eigen vertrouwde, liefdevolle basis. Vanuit die basis ervaar je liefde die anderen aan je geven als een verrijking. Je kunt ervan genieten, van het samen delen en beleven, zonder dat je het angstvallig wil controleren en beheersen.

Als de liefde in jou groeit, dan zul je steeds beter in staat zijn om jezelf te uiten. En het kost je dan ook veel minder moeite om ‘nee’ te zeggen tegen situaties die ergens heen leiden waar je niet wilt komen. Waardoor er meer ruimte komt om ‘ja’ te zeggen tegen situaties die leiden naar waar je wel wilt zijn.

Ik zie je,

Tine

Geef jezelf aandacht

Tue, 19 Mar 2019 18:17:18 GMT

Ontspannen door het leven gaan, samen met anderen.

Wanneer je je op je gemak voelt, straal je van nature uit wie je bent. Dat is belangrijk wanneer je nieuwe mensen ontmoet en je relaties goed wilt houden.

Als jij je op je gemak voelt, is dan makkelijker om contact te maken en je relaties goed te houden. Als je je vaak zenuwachtig voelt, of te eager bent of veel haast hebt of zo, dan is dat een stuk lastiger. Extra je best doen om ondanks je ongemak goed over te komen, helpt daar meestal niet tegen, omdat het dan 'gemaakt' of 'gespeeld' overkomt. De ander voelt op de een of andere manier toch dat je op zo'n moment niet helemaal ontspannen bent en dat roept bij die ander dan ook spanning op. Het voelt dan ongemakkelijk voor beiden.

Hoe kun je ervoor zorgen dat je je meer op je gemak bent?

Luister naar je lichaam

Wanneer je niet op je gemak bent, voel je ergens een spanning in je lijf. In je buik, in je nek of schouders, of misschien op je borst of rond je schedel. Die spanning van ongemak ontstaat op momenten dat er gedrag van je wordt verwacht terwijl dat gedrag niet echt bij je past. Of op momenten dat je je ergens zorgen om maakt, ergens tegenop ziet, ergens bang voor bent. Ook kan het zijn dat je te weinig hebt gedronken, te weinig hebt geslapen of te weinig hebt bewogen. Gespannenheid valt jou misschien niet meteen op, maar als het lang aanhoudt kan het je behoorlijk gaan beperken. Zelfs dan hoef je dat nog niet door te hebben, want de spanning sluipt er soms langzaam in en kan jou ongemerkt steeds meer 'op slot' zetten. Hoe kun je dit voorkomen?

Probeer vaker op de dag te even stil te staan bij je lichaam. Zijn je schouders ontspannen of trek je ze de hele tijd wat krampachtig omhoog? Voelt je keel open of een beetje samengeknepen als je praat? Adem je rustig naar je buik of zit je adem wat te hoog? Als je voelt dat ergens wat spanning zit, doe dan niet alleen wat lichamelijke oefeningen om je spieren los te krijgen, maar ga ook na wat die spanning kan hebben veroorzaakt. Stel, je voelt pijn in je onderrug. Wat is de oorzaak daarvan? Komt de pijn 'gewoon' omdat je te lang in een slechte houding achter de computer zit? Of door een hernia? Of spelen er psychische factoren mee? Die kunnen pijn doen ontstaan of verergeren. Voel je je misschien geërgerd of angstig? Stress zorgt voor een hoge spierspanning.

Aandacht graag !

Als je je vaak gespannen voelt, is dat een teken dat er meer aandacht voor jezelf nodig is. Ehm, ga nu niet meteen extra aandacht vragen aan anderen… want dat werkt in dit geval niet. Oké, aandacht krijgen van anderen is leuk en kan je een (tijdelijk) beter gevoel geven, maar je hebt er niet veel aan als jij daarbij te weinig aandacht aan jezelf blijft besteden. Aandacht van anderen kan niet de aandacht van jezelf vervangen. Waarom niet? Omdat andere mensen hooguit een idee kunnen hebben van wat jij leuk vindt, van wat bij jou past, van welke richting je op wilt. Zij kunnen niet weten wat je wérkelijk wilt. Jij bent de enige die ervaart wat jij voelt, denkt en weet. Soms weet je het zelf ook even niet meer zo goed. Het kan fijn zijn als iemand je dan helpt om het voor jezelf helder te krijgen. Maar je zult er uiteindelijk zelf iets voor moeten doen. Je moet zélf bewegen, je moet zelf 'naar binnen' gaan. Het is belangrijk dat je aandacht besteedt aan je lichaam én je geest. Uiterlijk en innerlijk.

Situaties ontwijken?

Alle situaties ontwijken waarin je je ongemakkelijk voelt is niet de juiste oplossing. Ik kan het me wel voorstellen hoor, dat je je soms terugtrekt. Als je bijvoorbeeld verlegen bent, sla je een uitnodiging voor een groot feest liever af. Als je denkt dat je weinig kennis hebt over een onderwerp, praat je daar liever niet over. Als mensen jou hebben beledigd, ontloop je ze liever. Is vluchten en verstoppen je enige oplossing, dan maak je jouw wereld steeds kleiner. Zou het niet fijner zijn als je met lastige situaties om kon gaan zonder je balans kwijt te raken?

Geen excuses

Misschien heb je het al een lange tijd héél druk met je werk of andere zaken en heb je daardoor het idee dat je niet genoeg tijd kunt besteden aan jezelf.

Het kan ook zijn dat je het juist helemáál niet druk hebt en maar heel weinig sociale contacten hebt. Dan heb je misschien het idee dat aandacht besteden aan jezelf geen nut heeft. Wat maakt het uit hoe je eruitziet, wat je denkt of hoe fit je bent als er toch niemand is die daarop let?

Als je lange tijd geen aandacht aan jezelf geeft, gaat het ergens wringen. Dat voelt vervelend en het zal ook zijn weerslag hebben op je omgeving. Dus... geen excuses meer. Laat aandacht voor jezelf een prioriteit zijn. Het is goed voor jou en ook voor de mensen om je heen.

Manieren om jezelf aandacht te geven

Er zijn veel verschillende manieren om aandacht aan jezelf te geven. Als jij je bijvoorbeeld vaak nerveus voelt, kun je een situatie die bij jou nervositeit oproept gaan analyseren. Wat voor gedachten heb je in die situatie? Hoe voel je je bij de dingen die je in die situatie doet? Waarom voel je je zo? Om welke redenen doe je die dingen zo? Doe je dingen zo omdat jij dat zelf zo wilt of doe jij dingen zo om aan de verwachtingen en wensen van anderen te voldoen? Zou je die dingen op een andere manier willen doen? Wat is ervoor nodig om dat te kunnen doen?

Ook door creatief bezig te zijn, kun je jezelf aandacht geven of door een dagboek bij te houden. Of door opdrachten te doen waarbij je wordt uitgedaagd over jezelf na te denken en inzicht krijgt in hoe je in elkaar zit.

Assertief

Mag jij eigenlijk wel jezelf zijn? Of moet je je meestal anders voordoen dan je bent? Moet dat van anderen of van jezelf? Het is ongezond als je je steeds anders voordoet. Want dan ben je bijna nooit ontspannen. Om te zorgen dat je meer jezelf kunt laten zien, is het vaak nodig om assertief te zijn. Daar heb je zelfkennis voor nodig. Om goed voor jezelf op te komen en keuzes te maken die goed voor jou zijn, zul je immers wel moeten weten wat je wilt en wat je niet wilt en waarom dat zo is.

Hoe sta je in het leven?

Samenvattend, als het vaak voorkomt dat je je niet op je gemak voelt, is het van belang dat je aandacht aan jezelf geeft. Met aandacht geven aan jezelf bedoel ik dat je onderzoekt hoe je in het leven staat. Het is niet alleen belangrijk om gezond te eten, genoeg te bewegen en voldoende rust te nemen, maar het is ook belangrijk om te doorvoelen wat je voelt in verschillende situaties, om je bewust te worden van hoe je over allerlei dingen denkt en welke verlangens of angsten je hebt. Want hoe meer je over jezelf leert, hoe beter je ervoor kunt zorgen dat je ontspannen door het leven kunt gaan, samen met anderen.

Ik zie je,

Tine

Lef

Mon, 06 Jan 2014 18:07:50 GMT

Heb ik het lef niet?

Als ik lef zou hebben, dan zou ik . .

Over de zin die hier boven staat heb ik vandaag steeds “op de achtergrond” nagedacht. Omdat iemand gisteren aan mij had gevraagd wat ik zou doen als ik het lef ervoor had.

Er kwam niet meteen iets in me op wat ik zou doen als ik lef zou hebben. Ik vroeg me af waarom niet. Zijn er dan geen dingen die ik zou willen doen als ik het lef had? Natuurlijk wel.

Zou ik die dingen dan ook daadwerkelijk gaan dóen als ik lef had? Nee… Want ik leef niet alleen. Ik houd rekening met anderen. Met mijn man en kinderen, familie, vrienden, opdrachtgevers, klanten, etc. Als ik géén rekening met anderen zou hoeven te houden… Tsja… dan zou alles anders zijn…

Nou ja, alles? Ik ben tamelijk blij en tevreden met mijn leven op deze manier, dus ik wil er weinig aan veranderen.

Maar als ik er niemand mee zou benadelen, dan...

Dan zou ik dag in dag uit willen schrijven. Het ene boek na de ander. Op de hei. Nee, liever in een bos, aan een meer, alleen, in een houten huisje. Ik zou het willen afwisselen met nachtenlang dansen. En ik zou ook nog willen leren bergbeklimmen (maar ik heb hoogtevrees) en ik wil weer wildwaterkajakken, zeilen, snorkelen… Diepzeeduiken lijkt me fantastisch! (maar dieper dan 5 meter vind ik al eng) Ik zou ook best polo wedstrijden met eigen paarden willen doen (die ik niet heb en ik kan amper paardrijden), ik zou ontzettend graag leadzangeres willen zijn in een band (maar zo goed kan ik helaas nou ook alweer niet zingen. Graag in een volgend leven!) of drummer, ik zou ons huis en alle spullen willen verkopen en dan gaan reizen, zwerven, elke avond een kampvuur willen maken, mensen in arme landen helpen, schilderen, met andere mensen iets groots opzetten wat de wereld totaal verandert… Dat zijn zomaar een paar van mijn dromen.

Heb ik eigenlijk wel lef?

Ja en nee. Nee, omdat ik sommige dingen eng vind om te doen. Ja, omdat ik mezelf er de laatste jaren steeds meer toe zet om over angsten heen te zetten. Ik laat me steeds minder door angst belemmeren.

Ik hoop dat ik in 2014 eindelijk een balans bereik tussen wat ik zelf echt wil en wat anderen echt willen, de balans tussen vrijheid en gebondenheid. Dat ik het lef heb om met elkaar keuzes te maken om dat te bereiken.

Ik zie je,

Tine

Laat het niet los

Fri, 20 Dec 2013 18:00:35 GMT

Laat het niet los. Laat het zijn.

Loslaten. Ik heb dat woord dit jaar zo vaak gehoord en gelezen, dat ik er haast kriegel van word. Loslaten. Brrrr ��

Toch ga ik er een blog aan wijden. Waarom? Omdat zoveel mensen hard werken aan het loslaten van oude pijn terwijl dat volgens mij alleen maar averechts werkt…

Ik schrijf op hoe ik het zelf ervaar. Iedereen is anders en het werkt vast niet bij iedereen zo, maar wie weet heb je er wat aan.

Het is niet goed om van jezelf te eisen (of je door de verwachtingen van anderen te laten dwingen!) om oud zeer los te laten.

Je kunt in plaats van jezelf daarmee te kwellen maar beter lief zijn voor jezelf; zeg tegen jezelf dat het oké is om te voelen wat je voelt en te willen wat je wilt. Je mag heel erg verdrietig of boos over iets zijn, je bent immers ook ‘maar’ een mens. Oude pijn gaat niet weg door tegen de pijn te zeggen dat het weg moet, dat het los van jou moet gaan staan. Het omgekeerde is juist het geval; als de pijn er van jou mag zijn, als je erkent dat het een deel van je is, dan drukt het vanzelf minder zwaar op je. Accepteren dat de pijn nooit weg zal gaan en nooit weg hóeft te gaan, geeft rust. Het wordt dan in de loop van de tijd minder scherp en het zal je steeds minder belemmeren. Soms kan het ineens hevig opkomen, maar ook die momenten worden schaarser als je jezelf troost op moeilijke momenten.

Jezelf troosten is heel belangrijk.

Je denkt misschien dat een ander mens dat beter kan doen, maar dat is niet zo. Het gaat erom dat het gekwetste deel van jouw kern, ziel, innerlijk kind, pitje, of hoe je het maar wilt noemen, zich veilig voelt in jou. Zonder daarvan afhankelijk te zijn van een ander mens. Anders val je in een slachtofferrol en daar help je jezelf en anderen helemaal niet mee.

Wees dus lief voor je zelf. Zacht en geduldig. Dan kun je dat ook voor anderen zijn.

Laat het niet los. Laat het zijn.

Ik zie je,

Tine

Locus of control

Thu, 03 May 2012 16:56:08 GMT

Voor zelfbeschikking heb je een interne locus of control nodig.

Ken je de Vier Vrijheden, die President Roosevelt voor het eerst in 1941 noemde? Freedom of speech and expression, Freedom of worship, Freedom from want, Freedom from fear.

Stel, je hebt dat allemaal: voldoende eten, drinken en verzorging, plus een plek om te wonen, de vrijheid om voor je mening en je godsdienst uit te komen en dat alles zonder vrees. Ben je dan vrij? Of is daar nog meer voor nodig? En zo ja, wat dan? Moeten je omstandigheden aan bepaalde voorwaarden voldoen om vrij te zijn, of moeten je eigen capaciteiten aan bepaalde voorwaarden voldoen om vrij te zijn? En is vrij zijn hetzelfde als je vrij voelen?

Voor mij heeft vrijheid sterk te maken met zelfbeschikking.

Met zelfbeschikking bedoel ik niet dat iedereen zijn eigen gang moet kunnen gaan zonder daarbij rekening te hoeven houden met anderen en dat niemand zich met elkaar mag bemoeien. Ik bedoel met zelfbeschikking: de vrijheid die iemand heeft om te leven op een manier waar diegene zelf achter staat, een manier die bij diegene past, die authentiek is.

Voor zelfbeschikking heb je een interne locus of control nodig: het besef dat je invloed kunt uitoefenen op jouw omgeving en jouw resultaten. Natuurlijk heb je niet álles in de hand, het leven is niet geheel maakbaar. Maar als je een interne locus of control hebt, ben je bereid om te leren van je fouten en te zoeken naar oplossingen. Je laat je minder beïnvloeden door anderen.

Als je géén interne locus of control hebt, maar een externe locus of control, dan heb je het idee dat gebeurtenissen je overkomen zonder dat je er iets aan kunt doen. Je gelooft dat andere mensen en het lot alles voor jou bepalen. Je legt de verantwoordelijkheid altijd bij iets of iemand buiten jezelf, zonder kritisch naar jezelf te kijken. Deze externe locus of control wekt probleemgedrag op. Slachtoffergedrag. “Het maakt toch niet uit wat ik doe, dus ik kan net zo goed niets doen of alleen maar doen waar ik nu zelf zin in heb.” Dan lijkt het misschien of je vrij leeft, maar dat doe je niet echt. Want je gedrag komt voort uit hulpeloosheid, niet vanuit vrijheid.

5 mei vieren we onze vrijheid. Dat is mooi, vind ik. Want ik vind het belangrijk om stil te staan bij de vrijheid en ook bij de verantwoordelijkheid die ieder van ons heeft om die vrijheid voor elkaar te waarborgen.

Ik zie je,

Tine de Jong-Veenstra

PS: Voel je vrij om een reactie achter te laten… ��

Tijdreizen

Wed, 02 May 2012 16:50:51 GMT

Zou het ooit kunnen?

Als kind had ik een terugkerende droom over tijdreizen. Die droom heb ik al jarenlang niet meer gehad, maar ik dagdroom er nog wel af en toe over, zoals nu.

De droom zag er uit als een doorsnede van een soort huis met verdiepingen. Ik kon via een ladder van de ene naar de andere verdieping gaan. Op elke verdieping was een andere tijd. De mensen konden makkelijk zien dat er verschillende tijden onder en boven hen bestonden, maar ze keken er niet naar, ze wilden zich er niet door laten beïnvloeden. Niemand voelde de behoefte om die ladder te gebruiken, behalve ik. Ik deed dat dan ook regelmatig. In die droom dus. Ja, ik weet het: in het echt kan dat niet.

Alleen in gedachten kan iedereen een beetje tijdreizen.

Doe ik graag… Jij ook? Even mooie herinneringen ophalen… of me een voorstelling proberen te maken van hoe een keuze in de toekomst uit zal pakken… Maar ja, dat is niet écht tijdreizen.

Ik geloof niet dat sneller reizen dan het licht tijdreizen mogelijk maakt. Je ziet daarmee hooguit beelden van vroeger, maar de gebeurtenissen op zich zijn dan al voorbij. Je kunt die niet meer veranderen. En de toekomst moet nog plaatsvinden dus de beelden daarvan kun je sowieso niet inhalen, hoe snel je ook gaat.

Logisch toch?

Maar wie kan met zekerheid zeggen dat de gehele werkelijkheid logisch in elkaar steekt?

Net als de mensen in mijn droom zien we misschien niet alle mogelijkheden, omdat we daar niet mee kunnen leven.

Dus…

De komende 100 jaar zal er vast geen tijdmachine uitgevonden worden…

Dat wil niet zeggen dat ik het niet zal meemaken… Want wie weet is er over 4000 jaar wél een mogelijkheid ontdekt om écht door de tijd te reizen! Staat er zomaar zo’n telefooncel als uit Dr. Who voor m’n neus (of een tijdladder..) omdat iemand uit het jaar 6012 deze blog leest en denkt: “Hee, die Tine de Jong-Veenstra uit het verleden wilde toen al tijdreizen, laat ik haar eens verrassen!”

Ben benieuwd. Ik wil mee.

En jij? Naar welke tijd wil jij (terug)reizen en waarom? Omdat je iets aan die periode wilt veranderen of omdat die periode juist precies goed voor je is?

Ik zie je,

Tine

Schoppers, Schippers, Scheppers en ...

Wed, 04 Apr 2012 16:46:29 GMT

Iedereen gebruikt social media op z’n eigen wijze.

Iedereen gebruikt social media op z’n eigen wijze. Ik vind het leuk om te zien dat elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.

Hoewel iedereen uniek is, zie ik drie verschillende groepen sterk op social media 'zitten'. Ik noem ze Schoppers, Schippers en Scheppers. Ik stel ze aan jullie voor:

Schoppers zoeken de confrontatie, knallen hun (harde) woorden uit frustratie op het web. Je herkent ze aan het vele gebruik van uitroeptekens, hoofdletters en grof taalgebruik.

Schoppers trekken aandacht voor het onrecht wat hen of een ander is aangedaan. Hun doel is dat de “daders” worden gestraft zodat de wereld verbetert…

Schippers zeilen ongemoeid tussen verschillende meningen door of waaien met alle winden mee. Ze varen ondertussen hun eigen koers. Je herkent ze aan de weinige interactie en het zenden van informatie over één onderwerp.

Schippers zorgen dat het water, waar zij (en wij) op varen, blijft stromen. Hun doel is winst maken, economische vooruitgang, zodat de wereld verbetert…

Scheppers vullen vaak elkaars ideeën aan en komen gezamenlijk tot nieuwe inzichten. Je herkent ze aan hun vragen en hun bereidheid tot uitleg geven.

Scheppers inspireren en zetten nieuwe wegen uit. Hun doel is dat meer mensen met elkaar verbinden zodat de wereld verbetert…

Iedereen heeft waarschijnlijk wel iets van een Schopper, een Schipper en een Schepper in zich. Maar welke van de drie ligt het dichtst bij jezelf? Ik ben benieuwd wie in zichzelf een Schopper, Schipper of Schepper herkent!

En als je denkt: Ik ben helemaal geen Schopper, Schipper of Schepper…. Dan ben je misschien een... Schaper!

Schapers zijn schaapherders… Die houden de kudde in het oog en laat iedereen z’n ding doen. Ze faciliteren en grijpen alleen in indien nodig. Ook hun doel is: de wereld verbeteren…

Hee, ik zie dat iedereen via social media op zijn/haar manier probeert de wereld te verbeteren. Of zie ik dat te positief?

Ik zie je,

Tine

Als zij maar gelukkig zijn...

Sat, 22 Oct 2011 16:41:58 GMT

Wat denk jij wanneer jij en je kinderen niet gelukkig zijn?

“Als mijn kinderen gelukkig zijn, dan ben ik het ook.”

Mooie gedachte. Niets mis mee.

Maar wat als jij en je kinderen al een lange tijd niet gelukkig zijn? Pas op dat je dan niet doorschiet naar: “Pas als mijn kinderen gelukkig worden, dan kan ik ook gelukkig worden.”

Onbedoeld vraag je zo nogal wat van ze: zij moeten jou het gevoel geven dat ze gelukkig zijn zodat jij gelukkig kan worden. Leg de verantwoordelijkheid van jouw geluk niet bij je kinderen…Want het zijn kinderen die pas iets kunnen geven als ze voldoende hebben ontvangen, het liefst van jou.

Wat gebeurt er als je het omdraait: “Als ik gelukkig ben, dan zijn mijn kinderen het ook.”

Ik denk dat dat beter werkt. Dus: wees gelukkig. Ik wil niet zeggen dat je geforceerd moet lachen om de schijn op te houden. Integendeel. En ik wil ook niet zeggen dat je nooit aan je kinderen mag laten zien dat je verdriet hebt. Kinderen voelen de spanning toch wel als jij niet gelukkig bent, ook al denk je misschien dat niemand het door heeft. Die spanning is juist funest. Ik wil wél zeggen: cijfer jezelf niet constant weg, jij mag er zijn. Onderneem dingen die je zelf leuk vindt. Zorg niet alleen goed voor je gezin, maar ook voor jezelf, wees minder hard voor jezelf. Stel grenzen.

Als jij gelukkig bent, straal je dat uit naar je kinderen. Sta jezelf toe te genieten van kleine dingen (of van grote dingen). Leef je kinderen voor dat alles de moeite waard is. Kinderen hebben dat nodig om zich veilig te voelen. Dat geeft hen -daar heb je mijn stokpaardje weer- vertrouwen.

Keep the faith,

Tine

Tegenslag

Sat, 08 Oct 2011 15:48:15 GMT

Ik laat me niet zomaar van mijn pad afduwen!

Soms zit ’t mee, soms zit ’t tegen. Het valt me op dat als mij één ding tegenzit er tegelijkertijd méér dingen tegenzitten. Alsof ’t een complot is om mij te stoppen. Alsof een aantal mensen ineens mijn weg versperren. Zij duwen me aan de kant en ik probeer me tussen hen door te dringen.

Ik laat me niet zomaar van mijn pad afduwen! Vermoeiend is het wel en echt genieten van de omgeving kan ik zo niet meer. Ik kom aardig ver, totdat iemand me onverwacht in een diepe kuil in de weg duwt. BAM! Daar lig ik dan. In het slijk. “Hier kom ik nooit meer uit, ik kom niet verder,” denk ik. Het wordt even aardedonker. Even.

Wat denk jij bij tegenslag?

a) “Laat maar zitten, het lukt me toch niet.” (Terugtrekken)

b) “Hier zullen ze voor boeten, ik krijg ze nog wel!” (Terugslaan)

c) “Jammer, maar het is zoals het is.” (Accepteren)

d) “Zo lukt het dus niet, hoe lukt het wel?” (Beraden)

Als je je meestal terugtrekt , dan heb je waarschijnlijk het gevoel dat je weinig in de melk te brokkelen hebt. Om de pijn van verslagenheid te voorkomen neem je geen risico’s meer; je kruipt in je schulp en je gaat in rondjes lopen.

Als je meestal terugslaat , overwin je wellicht de tegenslagen. De vijanden die je onderweg maakt neem je op de koop toe. Die zinnen op wraak, dus jij zult constant op je hoede moeten blijven. Je weet niet of de mensen die met je meelopen van je houden of bang voor je zijn. Hoe verder je komt, hoe argwanender je wordt en hoe harder jij zult moeten strijden.

Accepteer jij de tegenslagen, dan komt er meer rust, voor jou en je omgeving. Je kunt dan meer genieten op de plek waar je je bevindt. In de meeste gevallen van tegenslag is dit dan ook de meest gunstigste reactie. (helaas ook vaak de moeilijkste.) Sommige gevallen zijn echter té belangrijk voor je om los te willen laten…

Dan kan je je gaan beraden . Ken je het liedje nog van het kleine zigeunermeisje? “Sta op meisje lief en droog je traantjes af. Kies een kindje uit de kring met wie je dansen mag.” Uithuilen en weer opstaan. Werk aan verbetering, zoek een nieuwe aanpak, creëer een ander pad.

Ik hoef andere mensen op mijn pad niet weg te duwen. Als ze me er niet doorlaten, willen ze me duidelijk maken dat ik beter een andere richting uit kan gaan. In de kuil ben ik noodgedwongen tot stilstand gekomen. Even was ik in paniek, ik dacht dat ik niet verder kon. Maar al gauw veranderde dat. Want ik wil dat en waar een wil is is een weg…

Ik ga wél verder. Maar dan anders. Ik krabbel overeind, klim uit de kuil en lach, want ik zie voor mijn ogen een prachtig slingerweggetje verschijnen, dat ik eerst niet zag omdat ik per se rechtdoor wilde! “Ik kom er wel, alleen via een andere weg dan ik eerst dacht.”

Volg je mooie toekomstdromen…

Keep the faith,

Tine

Het is tijd, altijd

Mon, 05 Sep 2011 15:42:04 GMT

Wacht jij op het juiste moment?

Het is tijd. Jouw tijd. Altijd. Jouw tijd rijdt als een eeuwiglange bus door. Een bus die zo lang is dat je de achterkant van de bus nooit kunt zien.

Je wilt iets doen, maar je durft het niet te doen. Je wacht het juiste moment af. Je wacht tot de tijd er rijp voor is. Of je denkt dat je tijd al voorbij is. Dat je kansen verkeken zijn op datgene wat je graag wilde, of dat het te laat is voor wat je moest doen van jezelf.

Je staart naar jouw tijdbus die voorbij rijdt, triest omdat hij maar doorraast en steeds sneller lijkt te gaan. Hopend dat hij toch nog voor je gaat stoppen. Als hij stopt, ja, dan stap je in! Dan is het juiste moment aangebroken om in te stappen! Dat heb je je dapper voorgenomen.

Hij stopt niet vanzelf… Je kan er eeuwig op blijven wachten als je passief blijft.

Hij stopt zodra jij aangeeft dat jij vindt dat het tijd is om in te stappen. Beslis en steek je hand op. Dat is alles. Het besluit nemen kan zwaar zijn, maar als je die eenmaal hebt genomen is je hand opsteken een kleine moeite. Daarmee zet je jouw tijdbus, precies op tijd, in stilstand, zodat je rustig kunt instappen. Vervolgens komt alles in beweging, daar hoef je haast niks voor te doen, je bent op reis.

Onderweg kun je twijfelen of je nog wel in de bus wil blijven zitten. Vraag de chauffeur dan om even wat langzamer te rijden zodat je rustig het uitzicht kunt bekijken en je beter kunt oriënteren. En wil je de toch bus uit, dan druk je gewoon op de rode knop. Stap rustig uit, geen paniek. Het is niet erg om even pauze te nemen onderweg. Jouw tijdbus rijdt eeuwiglang door. Je hoeft alleen je hand op te steken om weer in te stappen.

Keep the faith,

Tine

Zwaar weer

Tue, 05 Oct 2010 15:37:07 GMT

Maak een keuze

Ik zie sommige mensen maandenlang of langer gebukt staan onder een plaatselijk zware regenbui met windstoten.

Ze staan stil met hun hoofd gebogen naar de grond. Getergd steken ze paraplu’s op. De één na de andere paraplu, in allerlei soorten en maten, maar ze gaan helaas allemaal kapot door de harde wind. En ze trekken een extra dik regenpak aan om de regen niet te voelen. “Ik verweer me wel tegen het geweld, hoor” mompelen ze met een verbeten trek om hun mond. Ze voelen zich steeds ellendiger. De regen belemmert hun zicht en de angst dat het ook nog eens kan gaat bliksemen zet zich vast in hun spieren. Zo jammer. Ik hoop dat ze omhoog durven kijken, om te zien waar de lucht opentrekt en dat ze een keuze gaan maken. Ik hoop dat ze ervoor kiezen om stappen te zetten naar een zonnigere plek waar ze geen paraplu en regenjas meer nodig hebben. Of dat ze ervoor kiezen om te accepteren dat ze in tijdelijk zwaar weer verkeren en vertróuwen dat de bui overwaait. Dan staan ze met een opgeheven hoofd en een verwachtingsvolle glimlach in de regen en dat voelt al heel anders dan de hele tijd zuchtend en moedeloos naar de grond staren. Zodra ze in hun hart de eerste zonnestralen zien doorbreken, klaart het weer voor hen op.

Keep the faith,

Tine

Aandacht!

Tue, 06 Jul 2010 15:25:32 GMT

Waarom heb je aandacht nodig?

Vraag jij je wel eens -zuchtend- af: “Waar dóe ik het allemaal voor?” Dan stel je jezelf eigenlijk een hele goede vraag!

Je doet wat je doet voor jezelf of voor anderen… Zou je het blijven doen als je er nooit aandacht voor kreeg?

Ik neem aan dat je plezier beleeft aan bewegen, je uiten, iets creëren. Maar stel je eens voor dat je helemaal afgesloten zou zijn van mensen, dat ze op geen enkele manier jou kunnen waarnemen en dat ze dus ook niet op je kunnen reageren. Zou je dan nog ergens langere tijd plezier aan kunnen beleven? Zou een kunstschilder blijven schilderen als hij wist dat geen mens ooit één werk van hem zou zien? Zou een fanatieke sporter blijven trainen als er geen mogelijkheid bestond om een keer zijn krachten met een ander te meten?

Misschien denk jij: Ja, natuurlijk wel, als het je passie is dan blijf je dat doen, ongeacht of een ander daar aandacht voor heeft of niet.

Ik denk van niet. Ik denk dat je passie dooft als je helemaal geen aandacht krijgt voor wat je doet. Ik ken wel mensen die verhalen en gedichten schrijven die ze nóóit aan een ander laten lezen. Ze schrijven puur voor zichzelf, zeggen ze. Als ik doorvraag, blijkt dat er toch wel één iemand is die ze iets laten lezen, al is het maar een klein fragmentje, al is het maar één keer. Of ze hebben een “muze” voor wie ze het in gedachten schrijven en daarbij geloven dat het op de één of andere manier (telepathisch?) toch diegene bereikt. Of ze schrijven voor de generatie die na hen komt; tijdens het leven van de schrijver mag niemand zijn dagboek lezen, maar na zijn dood wel. Soms is alleen het melden dat je iets schrijft al voldoende. Mensen hoeven niet eens te lezen wat je schrijft; als jij weet dat zij weten dat je wat schrijft heb je al een vorm van aandacht te pakken…

Aan wat voor aandacht heb jij behoefte?

Is er iemand in het bijzonder van wie je aandacht wilt? Of is er een bepaalde groep waar je aandacht van wilt krijgn? Doe jij iets om die specifieke aandacht te krijgen? Of vind je dat raar? Vind jij dat aandacht vragen voor jezelf niet mag?

Veel aandacht trekken wordt vaak als iets slechts gezien.

Veel aandacht trekken kan een probleem zijn als het om negatieve aandacht gaat. Sommige mensen (vooral kinderen) gaan op een negatieve manier aandacht vragen als het hun niet lukt om op een positieve manier aandacht te krijgen. Het is een noodkreet om gezien en gehoord te worden. Vaak komt dat negatieve gedrag door onkunde of vanuit een machteloos gevoel.

Er zijn ook mensen die continu in het middelpunt van de belangstelling willen staan omdat ze alleen maar om zichzelf geven. Ze lijken heel sociaal, omringen zich graag met mensen, maar alleen als zij alle aandacht krijgen. Als iemand anders aandacht krijgt, trekken ze de aandacht snel weer naar zichzelf toe. Dat... is ziekelijk.

Vind jij het vaak een probleem als iemand veel aandacht krijgt? Ben je dan misschien jaloers op het feit dat een ander meer aandacht krijgt dan jij? Ik denk dat je veel minder vaak jaloezie voelt als je een gezonde zelfwaardering hebt. Want als een ander dan aandacht krijgt, geeft dat jou niet het gevoel dat je zelf minder waard bent. Je vertrouwt erop dat jij óók op je tijd weer aandacht krijgt. Je kunt blij zijn voor degene die een mooie prestatie neerzet en je welgemeende waardering aan hem laten blijken.

Of je nou onzeker bent of vol zelfvertrouwen, je hebt aandacht van anderen nodig.

De mens is nou eenmaal een sociaal wezen. Iedereen weet dat een baby zich niet goed ontwikkelt als hij geen adequate aandacht krijgt. Dat geldt ook voor oudere kinderen en volwassenen. Aandacht geeft energie, je voelt je gezien, het bevestigt je in je bestaan… De hoeveelheid aandacht en het sóórt aandacht die gewenst is, verschilt van persoon tot persoon en van moment tot moment.

Het krijgen van méér aandacht van méér mensen maakt niemand overigens meer waard dan de ander.

De vaak gehoorde zinnen “Je bent goed zoals je bent” of “Je bent al áf ” betekenen niet dat je jezelf niet verder mag ontplooien. Je kunt en mag je hele leven blijven leren. Aandacht vragen en aandacht krijgen stimuleert je om het beste uit jezelf te halen. En daardoor kun je anderen ook weer meer échte aandacht geven.

Ik zie je,

Tine

Stilstaan bij het graf

Tue, 22 Jun 2010 15:13:22 GMT

Jij was ooit die ik nog moest worden...

Ik knielde neer in het gras voor de grafsteen en voelde een mengeling van verdriet en eenzaamheid.

Eén keer per jaar bezoek ik het graf van mijn Beppe (Oma in het Fries), tijdens ons jaarlijks familie-zeilweekend in Heeg. Vorige week zondag was het weer zover. Na een rondje zeilen ging ik een rondje hardlopen. Op de terugweg rustte ik even uit bij het graf. Eerbiedig bleef ik een poosje staan, groette m’n Beppe en liep vervolgens uitgerust door het poortje naar buiten om weer verder te rennen…

Maar dat lukte niet! Het was alsof een onzichtbare hand me terugtrok. Ik kon niets anders dan me omkeren en weer opnieuw over de begraafplaats naar het graf lopen.

Er groeiden madeliefjes in het bij haar graf. Terwijl ik die madeliefjes plukte en er een kransje van vlocht (wat hopeloos mislukte overigens, vroeger kon ik dat wél) was ik weer even het kleine meisje dat vroeger vaak logeerde bij Beppe. Ik voelde me ineens heel verdrietig. Niet zozeer vanwege het feit dat Beppe gestorven was. Ik geloof dat ze in vrede is, waar en hoe dat ook moge zijn. Het verdriet dat ik voelde, was om het verlies van het meisje in mij, dat nog een heel leven voor zich had. Het meisje is er nog, maar ze zit nu in een stuk ouder lichaam. De levenstijd die zij (ik dus) nog vóór zich heeft, wordt steeds korter. Al zegt men dat het leven pas begint na je veertigste... Alles wat ik me herinner is voorbij. En iets overdoen kan niet. Niet op hetzelfde moment.

Ik had het gevoel dat daar, bij het graf, onder mijn verdriet ook háár eenzaamheid zat. Het graf zag er zo verlaten uit, er stonden geen bloemen ofzo… Dat raakte me. Volgens mij was mijn Beppe de laatste jaren van haar leven ook eenzaam in het verzorgingstehuis. Ze was altijd een hardwerkende, wat strenge maar liefhebbende, intelligente vrouw geweest. Vrij jong raakte ze helaas halfzijdig verlamd en kwam ze moeilijk uit haar woorden. Dat dat haar frustreerde kon ik altijd duidelijk zien. Haar geest voelde zich toen in haar lichaam gevangen, denk ik. De dood heeft haar daar in ieder geval van bevrijd.

Ik legde het kransje van madeliefjes neer bij haar graf en glimlachte. Het was goed zo. Daarna rende ik weer verder. Terug bij de rest van mijn familie voelde niet de behoefte het aan iemand te vertellen hoe ik me had gevoeld, ik ging weer lekker vrolijk zeilen.

Een paar dagen later werd ik begroet door een nieuwe volgster (zoals dat heet) op Twitter. Nieuwsgierig las ik even haar “bio” om te zien wie het was. Toen zag ik dat ze dezelfde voor- en achternaam droeg als mijn Beppe! Héél apart…. ik heb die naam verder nog nooit in mijn leven gehoord… Toeval? (Hmm, daar ga ik ook nog eens een blog aan wijden…)

Zij en ik vroegen ons toen even af of we misschien verre familie van elkaar waren. Toen besefte ik pas, dat ik maar héél weinig weet over mijn Friese voorouders. Ik wist al niet eens of Beppe een broer of een zus had en hoe mijn betovergrootouders heetten. Laat staan dat ik wist hoe ze wáren, wat ze belangrijk vonden, waar ze om gaven… Terwijl ze niet zo lang geleden leefden. Wat is nou 50, 100 of 150 jaar, die vliegen toch om in een zucht?

Tegenwoordig maakt iedereen veel foto’s en filmpjes van zichzelf, zijn vrienden en familie. En we gooien allerlei persoonlijke informatie op internet… Wat zal het doen voor de beeldvorming voor latere generaties? Zal hun interesse in ons, hun voorouders, daardoor groter zijn? Of wordt de interesse voor alles wat geweest is, ondanks de vele beschikbare informatie erover, steeds minder? Alles lijkt immers steeds vluchtiger te worden… En is dat erg?

Hoe belangrijk is het voor mensen om de geschiedenis te kennen van de generaties waar zij uit zijn voortgekomen? Geeft het iets positiefs, bijvoorbeeld stabiliteit en berusting, als ieder kan zien hoe hij deel uit maakt van een “erfelijke lijn”? Of geeft het juist iets negatiefs, omdat het mensen een stempel kan geven of meer druk geeft om aan verwachtingspatronen te voldoen?

Voorouders

Waar ik ben, ben jij niet

Wie ik ben, ben jij niet

Wat ik denk en voel en zie

ervaar jij niet

Toch ben jij waar ik ben

en ben jij wie ik ben

want ik denk en voel en zie

omdat jij ooit was

die ik nog moest worden

en ik al in jou leefde

zoals jij nu in mij

Ik zie je,

Tine de Jong - Veenstra

PS: Dank je dat je op deze manier even naast me hebt gestaan… Zo heb ik het gevoel dat het graf van mijn Beppe er minder verlaten bij ligt.

Over herinneringen maken

Wed, 10 Mar 2010 15:59:23 GMT

Over nepbelevenissen en echte ervaringen

Wat voor soort belevingen blijven je bij?

Stel je voor dat je een heel weekend in een grote koepel doorbrengt waar een nepstrand in is gemaakt. Dat strand is tot in de kleinste details van een echt strand nagebootst…

Je loopt rond in een soort megagrote Panorama Mesdag waar je mag zwemmen in een golfslagbad van zout water dat overloopt in een nepstrand. Op de binnenzijde van de koepel worden 3D vergezichten getoond van de zee en de lucht. Uit geluidsboxen hoor je het geluid van brekende golven en krijsende meeuwen. De geur van de zee komt uit geurdispensers, de wind uit windturbines. Je mag op een handdoek lekker onder een enorme zonnebank liggen (die is onzichtbaar geïntegreerd in de koepel) en het licht is zo geregeld dat het lijkt alsof de zon op- en ondergaat… Beleef je zo dan echt een weekend aan het strand?

Hoe zul je er later op terugzien? Zul je er andere herinneringen aan overhouden dan wanneer je een weekend op een écht strand was geweest? Waarschijnlijk wel. Want je wist dat het strand nep was, al leek het net echt.

Heb je ook wel eens zo’n droom gehad die zo leuk was, dat je bij het ontwaken teleurgesteld was omdat het niet echt was? Of een droom die zo vreselijk naar was dat je zuchtte van verlichting zodra je wakker werd, badend in het zweet, met je hartkloppingen nog in je keel? Je hebt de emoties in je droom dan echt beleefd… Het gekke is, vind ik, dat die emoties andere herinneringen vormen dan emoties die je beleeft wanneer je wakker bent. Tenminste, ze laten niet zulke diepe herinneringen na als van momenten die echt zijn gebeurd. Gebeurtenissen in dromen voelen verder van je vandaan dan echte gebeurtenissen. Sommige dromen kan ik me wel vaag herinneren, maar omdat ik weet dat wat in dromen gebeurt niet écht gebeurt, roepen zij een ander gevoel op dan een herinnering aan een “wakkere” beleving.

Ik ben dol op films kijken. Als ik in de bioscoop zit en naar een spannende film kijk, wat beleef ik dan op dat moment het meest? Dat ik daar zit, of wat er in de film gebeurt? Ik beleef in werkelijkheid dat ik daar zit, maar daar ben ik me niet de hele tijd van bewust. De film trekt me als het ware in een andere belevingswereld. Wat er op het filmdoek afspeelt bezorgt mij een soort nepbelevenis.

Een herinnering aan zo'n ‘nepbelevenis’ is ánders dan een herinnering aan een werkelijke ervaring….

Ik zie dat mensen hun dagen steeds meer vullen met nepbelevingen. Is het een vlucht uit de werkelijkheid? Wat herinneren zij zich na een aantal jaren nog daarvan?

Als je weinig herinneringen hebt aan echte ervaringen, lijkt je leven veel sneller voorbij te gaan.

Af en toe moet ik er even uit. Letterlijk en figuurlijk naar buiten! Vrienden bezoeken of nieuwe mensen ontmoeten, in het bos wandelen, fietsen, uit eten… Als ik met mijn gezin er op uit ga denk ik altijd: ”Let’s make beautiful memories!”

Dit is een gedicht dat ik ooit maakte en hierbij vind passen:

Remember

time is endless

though it goes by so fast

tomorrow hides in the future

never returns the past

and nothing is ever certain

but the truth is ev’rywhere

make this day last forever

a remembrance of love and care

Ik zie je,

Tine

Houd je geest fit

Wed, 19 Aug 2009 14:31:45 GMT

Tips om je geest in topconditie te brengen én te houden.

Je lichaam en geest beïnvloeden elkaar. Als je lichaam uit balans raakt, zal ook je geest uit balans raken. Andersom geldt hetzelfde; als je vaak geestelijk vermoeid bent, krijg je op den duur lichamelijke klachten.

Om je lichaam gezond te houden is het belangrijk om goede voeding tot je te nemen en voor voldoende rust en inspanning te zorgen én om je geest fit te houden.

Hoe houd je je geest fit?

Je geest is gebaat bij een gezond lichaam, dat weten we allemaal. Maar als je alleen maar werkt aan een gezond lichaam, wil het nog niet zeggen dat je automatisch een fitte geest krijgt. Een vermoeide geest kun je herkennen aan het gevoel dat dagelijkse uitdagingen je al snel te veel worden. Hier zijn wat voorbeelden:

• Je irriteert je snel aan anderen.

• Je blijft piekeren over innerlijke tegenstrijdigheden.

• Je wordt boos op jezelf of anderen wanneer iets niet zo gaat zoals jij het wilt.

• Je hebt moeite je aandacht ergens bij te houden.

• Je hebt geen motivatie om iets nuttigs te doen.

• Je voelt je moe.

• Je hebt het gevoel dat je vervreemd bent van jezelf en je omgeving.

Je hebt vast wel wat manieren om je beter te gaan voelen wanneer je geest vermoeid raakt. Je gaat misschien lekker lui televisiekijken, of gamen, of je neemt een borrel of een massage. Misschien ga je sporten. Of duik je vroeg je bed in?

Daarna kun je er weer flink tegenaan! Toch?

Alleen… deze oplossingen werken maar tijdelijk. Binnen de kortste keren voel je je weer overweldigd en verlies je nog meer energie.

Ik geef je graag drie tips om dat te voorkomen. Deze tips helpen om je geest in topconditie te brengen én te houden.

1. Ontdek je drijfveer.

2. Train je innerlijke coach.

3. Stel je open.

1. Ontdek je drijfveer.

Jouw drijfveer is jouw innerlijke beweegreden. Het is hetgeen waar je het ‘allemaal voor doet’, waar je naar streeft, wat je drijft tot het nemen van actie. Je drijfveer geeft weer wat jou werkelijk interesseert.

Veel mensen zijn zich niet bewust van hun drijfveer. Weet jij al wat jouw drijfveer is, maar wil je dat wel weten? Zo kun je erachter komen:

Sta eens stil bij de belangrijkste wensen of verlangens die je hebt. Het handigst is het als je pen en papier pakt en je ze opschrijft. Schrijf eerst zoveel mogelijk op. Dan ga je ze ordenen. Kijk of er een aantal bijzitten die eigenlijk hetzelfde zijn, die kun je dan bij elkaar zetten. Kras daarna de wensen of verlangens door die voor jou het minst belangrijk zijn. Zo houd je jouw belangrijkste wensen of verlangens over. Probeer vervolgens te voelen welke diepere behoefte áchter die wensen en verlangens zitten. En wat zit achter die behoefte? Zit dáár misschien ook nog wat achter? Misschien schrikt het je af om je eigen behoeftes zo diep te onderzoeken, maar durf vooral dóór te zoeken tot je niet verder kunt. (Let op, je drijfveer zit dieper dan je motivaties.) Wat overblijft is je drijfveer. Kom je uit op meerdere drijfveren, kijk dan of er een drijfveer is die hen overkoepelt. Alles wat je diep vanbinnen wilt is terug te voeren op die ene drijfveer….

Hier zijn een paar voorbeelden van drijfveren: waardering , status, erkenning, invloed, vrijheid, zelfsturing, altruïsme , dienstbaarheid, liefde, versmelting, afwisseling, creëren, verbondenheid, zekerheid, roeping, kennis, balans, zelfontwikkeling. De ene gaat misschien wat dieper dan de ander. Zit de jouwe hiertussen?

Als je je eenmaal bewust bent van jouw persoonlijke drijfveer, ga je merken dat je meer inzicht krijgt in je eigen emoties en handelen. En de doelen die je jezelf voortaan stelt, zullen beter bij je persoonlijkheid passen en daardoor beter haalbaar zijn! Hoe beter jij jezelf kent, hoe makkelijker je keuzes kunt maken en je grenzen kunt aangeven.

Als je ervoor kiest om werk te doen dat aansluit op jouw drijfveer, zul je je werk met meer toewijding doen. Wat je met toewijding doet, kost minder energie. Het kan je zelfs opladen. Het geeft voldoening en dat vergroot je geestelijk welzijn.

2. Train je innerlijke coach.

Jouw innerlijke coach zit, zoals je al aan het woord ziet, in jezelf. Ik noem het coach, maar het is ‘gewoon’ je eigen innerlijke stem. Die coach blijft je hele leven lang bij jou. Soms luister je ernaar, soms negeer je die liever. Soms besef je gefrustreerd dat je er éérder naar had moeten luisteren….

Het is belangrijk dat je jouw innerlijke coach traint in positief denken, zodat hij je aanmoedigt i.p.v. angst aanpraat. Dat trainen zul je zélf moeten doen… en dat kun je! Hoe dan?

Heb je ergens in gefaald, of ging iets fantastisch, dan kun je je innerlijke coach trainen door zo’n moment te evalueren; wat ging goed, wat niet, wat zou je kunnen doen om het de volgende keer beter te laten gaan? Visualiseer vervolgens eenzelfde situatie mét de gewenste afloop.

Wanneer je weer in een soortgelijke situatie komt, kun je je innerlijke stem horen zeggen: “Dit heb je eerder meegemaakt. “ En hij zal je eraan herinneren wat je had gevisualiseerd, zodat je het dit keer beter kunt doen dan de vorige keer. Geef je innerlijke coach na afloop dan ook een compliment. Die bevestiging zorgt ervoor, dat je in de vólgende soortgelijke situatie wéér een zetje in de juiste richting krijgt van je coach. Doe dit net zolang, tot je de stem niet meer nodig hebt op dat gebied. En laat je innerlijke coach je dan begeleiden bij een ander soort uitdaging.

Je versterkt je geest door steeds nieuwe situaties “eigen” te maken. Hoe meer positieve ervaringen je opdoet, hoe zekerder je wordt van jezelf, hoe meer je aandurft en hoe minder stress nieuwe situaties op zullen roepen. Een goede samenwerking met je innerlijke coach maakt je steeds “lichter”, geestelijk fitter; Je zult minder twijfelen aan jezelf en jezelf minder laten meeslepen in richtingen die je niet op wilt.

Denk je dat je geen innerlijke coach hebt? Misschien fluistert hij wel, maar “schreeuw” je over hem heen. Vooral wanneer je emoties hoog oplopen, ben je niet goed in staat om hem te horen. Terwijl je hem dan juist nodig hebt. Wanneer je even afstand neemt van je emoties, lukt dat veel beter. Als je het niet gewend bent om jezelf toe te spreken en jezelf te steunen, is dat even wennen. Let goed op of je niet onbewust wordt toegesproken door de stem van je ouders of andere personen die veel invloed op je hebben. Zoek je eigen stem.

Een goed moment om je innerlijke coach om advies te vragen, is wanneer je in conflict raakt met iemand anders. Je voelt op een bepaald moment dat iets niet lekker loopt, je voelt je bijvoorbeeld kwaad of verdrietig worden tijdens een discussie. Neem dan even een time-out (“Dit voelt niet goed, ik moet even nadenken”) Haal even rustig adem en probeer de situatie van een afstand te bekijken. Vraag jezelf af wat de oorzaak is dat je je zo voelt. Ik bedoel nu niet dat je moet gaat zoeken naar opvattingen of argumenten van de ander die jij niet vindt kloppen, maar ik bedoel dat je moet onderzoeken waaróm het conflict jou zo doet voelen. Wat steekt er áchter jouw verdriet of achter die kwaadheid? Voel je je gekwetst, onzeker, betrapt, aangevallen, onbegrepen? Waarom dan? Of zoek je misschien spanning, wil je je afreageren, wil je aandacht? Waarom is dat dan? Als je weet waarom een conflict je uit evenwicht brengt, kun je een betere afweging maken of je het conflict aan wilt blijven gaan of wilt afronden en op welke wijze je dat het beste kunt doen.

Als je innerlijke coach jou goed bijstaat, erger je je minder aan anderen en heb je minder conflicten, omdat het gedrag van anderen jou niet meer zo snel uit balans haalt.

Als je je coach lang genoeg getraind hebt, heb je hem op steeds minder momenten nodig. Hoe je in de meeste situaties het best kunt reageren (of ageren!) weet je dan wel. Je twijfelt minder, je durft meer, je bent meer ontspannen. Dat geeft ruimte. Ruimte om je geest weer verder te ontwikkelen, door dieper op zaken in te gaan, nieuwe dingen te ontdekken of creatief te zijn.

3. Stel je geest open.

Het klinkt misschien simpel: verwacht niks. Heb geen vastomlijnde verwachtingen van mensen. Besef dat ieder mens ánders denkt en andere dingen voelt en andere dingen weet dan dat jij denkt en voelt en weet. Zo houd je je geest open voor nieuwe inzichten en veranderingen in je sociale leven en kun je daar makkelijker op anticiperen.

En dit klinkt misschien tegenstrijdig met het voorgaande: verwacht álles. Alles is mogelijk. Datgene wat jou het meest belemmert in je relaties met anderen is een blokkade in jezelf; je onzekerheid, je angsten, je opvattingen. As je je comfortzone steeds iets meer oprekt, wordt je geest steeds vrijer en worden je relaties beter. Dat is goed voor je gezondheid en die van anderen.

Ik zie je,

Tine